Putin i strategia Kutuzowa


ВОЕННЫЕ НОВОСТИ

Обзор военно-политической обстановки в мире

 


ПУТИН И СТРАТЕГИЯ КУТУЗОВА

После поражения в холодной войне и периода, когда ее называли «гигантом, стоящим на коленях», России удалось трансформироваться в сверхдержаву, которая благодаря умелому маневрированию грозит превратить мирового гегемона, сохранявшего за собой этот статус много десятилетий, в проигравшего и изменить мировой порядок.

Путин

Распад СССР — самая большая геополитическая катастрофа XX века, как заявил в 2005 году президент Российской Федерации Владимир Путин. Исторический период, который начался после распада СССР, можно сопоставить только с тем периодом русской истории, который известен под названием Смута. Началась эпоха националистических конфликтов и войн, всеобщего обнищания, социальной и политической нестабильности, криминализации общества. Хаос распространился на восток Европы, и федеративная Югославия как раз в это время погрузилась в кровавую гражданскую войну.

Запад во главе с Соединенными Штатами Америки смог вздохнуть с облегчением и провозгласить свой триумф. Уже в феврале 1992 года по Маастрихтскому договору был создан Европейский Союз, который объединил страны Западной Европы вокруг ранее объединившейся Германии. Вскоре Запад нарушил свое обещание («твердые гарантии», данные советскому руководству) о том, что НАТО «ни на дюйм не сдвинется в восточном направлении».

Так, ослабленная Россия была загнана в границы, навязанные ей Западом (границы Российской Федерации), потеряла огромные территории и оставила миллионы русских за пределами Родины. Новообразованные государства были почти без исключения нефункциональны и зависимы от Москвы или Вашингтона, потому что все это были территории, которые традиционно опирались на Россию или являлись ее интегральной частью. Националистические движения, которые появлялись в этих странах, носили, прежде всего, антирусский характер. Первая чеченская война (с 1994 по 1996 год), в ходе которой чеченские мятежники пользовались нескрываемой симпатией и поддержкой Запада, подтвердила мрачные прогнозы: конфронтация времен холодной войны была следствием не столько идеологических разногласий, сколько извечного геополитического антагонизма доминирующей сухопутной силы Евразии и морского Запада, пронизанного атлантизмом.

Началось давление на Россию, и Запад поставил под сомнение даже территориальную целостность и без того «урезанной» России. Приблизительно в то же время (1996 год) американский стратег Збигнев Бжезинский в своей книге «Великая шахматная доска» открыто выступил за «децентрализованную Россию, у которой будет сильный иммунитет к империалистическим амбициям». На самом деле идея Бжезинского заключается в разделе России на три независимые республики: «европейскую часть, Сибирскую Республику и Дальневосточную Республику». Стратегия, которую Запад тогда избрал против России, в геополитике известна как «стратегия анаконды». Ее разработал американский адмирал Альфред Мэхэн: речь идет о сжимании «морской змеей» (США) кольца вокруг континентальной массы (России, а до этого СССР) с помощью военных союзов, блокад, контроля над прибрежными территориями, пока противник не будет «задушен».

Заговор «Суахили»

В середине 90-х годов прошлого века Россия стояла на коленях и не могла ничего противопоставить подобным планам Запада. При Ельцине Россия продолжала идти ко дну: экономическому, финансовому, культурному и политическому. В международной политике она больше не играла важной или конструктивной роли. Российская имперская история была завершена, или по крайней мере так казалось. В Беловежской пуще была фактически подписана капитуляция, но и этого оказалось недостаточно, потому что западные аппетиты были несравненно больше. Раздел России, о котором писал Бжезинский, представлялся все более реалистичным решением. Все это были непосредственные результаты той геополитической катастрофы, о которой говорил Путин.

При Ельцине Россия представляла собой печальную картину побежденной некогда великой державы и общества, обреченного на разложение. Бывшая империя стала практически колонией западных стран, в которой процветали только коррупция и нищета. На Западе даже высказывались пожелания отдать российские ресурсы «в распоряжение всего человечества», то есть самого Запада.

Перелом наступил совершенно неожиданно — после смены власти 31 декабря 1999 года. Борис Ельцин передал власть Путину, который несколькими месяцами ранее был назначен премьером. Передача власти произошла ранее невиданным способом и при весьма таинственных обстоятельствах. По некоторым версиям, Путин был выбран для этой роли не Ельциным, а определенными военными и разведывательными структурами, оставшимися со времен Советского Союза. Постаревшего Ельцина вынудили подписать отставку в обмен на гарантии неприкосновенности лично его и его семьи.

Новый лидер был харизматичной личностью, которая нисколько не напоминала советских аппаратчиков типа Брежнева или либеральных политиков эпохи Ельцина. В России популярность Путина стремительно росла, а его появление и загадочное восхождение на вершину власти с самого начала вызывали недоумение и толки. В романе «Господин Гекосоген» 2001 года российский писатель Александр Проханов описывает заговор «Суахили», который организовали старые разведывательные структуры, чтобы заставить обессилевшего президента добровольно передать власть избранному ими человеку. Французский писатель и эзотерик Жан Парвулеско еще во время первого мандата Путина опубликовал свою книгу «Путин и Евразийская империя», в которой о новом российском лидере пишет как о человеке с предопределенной миссией — реализовать старые геополитические проекты интеграции Евразии в виде федеративного континентального блока «от Атлантики до Тихого океана».

Инаугурация Владимира Путина состоялась седьмого мая 2000 года в Андреевском зале Большого Кремлевского дворца, который был отреставрирован именно к этому событию. На церемонии присутствовали Патриарх Алексий Второй и Верховный шаман Сибири Тойзин Бергенов. «Здесь, — писал историк Рой Медведев. — в Георгиевском, Андреевском и Александровском залах короновались русские цари». Во время церемонии Ельцин вручил Путину «президентскую корону, создание которой контролировал лично, и которая напоминала царскую. «Геополитический мистик» Парвулеско добавляет, что непосредственно после инаугурации Путин провел определенную церемонию, тайный ритуал, спустившись «во внутренний двор (Кремля), где его ожидали вооруженные силы со своим старым знаменем, и их смотр он провел в соответствии с военным церемониалом царской России». Даже если все это фантазии писателя или миф, в них усматривается логика будущих событий.

Стратегия Кутузова

Миф о Путине начал слагаться сразу же или вскоре после его прихода к власти, а имя Путина превратилось в своего рода символ новой и иной России, которая восстает из пела постсоветской эры. Тем не менее, что бы ни произошло в Москве на вершине власти в декабре 1999 года, перемены в Кремле не были делом рук одного человека. Переворот готовился в течение того десятилетия, когда страна разорялась при Ельцине, и подготовка шла, прежде всего, на уровне концепции и идеи.

Путь, по которому Россию вел Ельцин, явно был тупиковым. После первоначальной эйфории в России наступило горькое отрезвление. Это придало новый импульс структурам советской империи, которые пережили перестройку Горбачева и «эру либерального террора» в начале 90-х. Во Второй чеченской войне, которая началась всего через несколько недель после прихода Путина к власти, Россия победила, и тем самым были пресечены все попытки раздробить страну и обескровлены сепаратистские движения.

При Путине Россия крепла в экономическом отношении и постепенно укрепляла свою центральную власть. Был выбран путь к внутренней консолидации с опорой на собственные силы. Вскоре рост российской экономики достиг в среднем семи процентов в год. «После прихода к власти, — пишет специалист по геополитике Леонид Савин, — Путин начал реорганизацию геополитической системы, а силы безопасности и армия превратились в оплот порядка». В период с 2001 по 2015 годы Россия вчетверо увеличила свои расходы на армию. Однако экономический подъем России стал возможным только потому, что Россия избавилась от тяжелого наследия советской эпохи. В период холодной войны она содержала большую часть союзных республик и восточноевропейских народных демократий, а также союзнические страны по всему миру.

С распадом Советского Союза и ослаблением России Америке пришлось рассредоточивать свои силы, чтобы все они не были сконцентрированы вдоль границ бывшего коммунистического блока. Наступил период американской мировой гегемонии, «однополярный момент», о котором говорил Чарльз Краутхаммер. Новая геополитическая позиция США, как вскоре стало понятно, была опасной и шаткой.

Стратегию Владимира Путина, как прагматичного и «сурового реалиста» (Huffington Post), Николай Вихин описывает следующим образом: «Путин стремительно маневрирует, то нанося чувствительные удары Западу, то откатываясь и имитируя капитуляцию. Но Путин, как и Барклай с Кутузовым — категорически отказывается закрепиться на каких-либо позициях, где Запад мог бы нанести ему решающий удар в коротком генеральном сражении. В этой стратегии — разгадка „непредсказуемости” Путина, который поступает всегда не так, как от него ждут» (Николай Вихин «Владимир Путин и стратегия Кутузова»). Это именно та стратегия, которая была применена против Наполеона: стратегия изматывания превосходящих сил противника, в которой решающая битва откладывается до того момента, когда противник уже слишком изможден для наступления.

«Натиск на Восток»

Успехов раннего путинского периода было недостаточно, чтобы Россия окончательно вернулась на мировую политическую арену и опять встала в ряд уважаемых геополитических игроков — тех, кого признают западные силы. И тем более недостаточно, чтобы она стала частью западного мира. Несмотря на смену социального устройства и отказ от марксистской идеологии, Россия по-прежнему была окружена завистью и едва завуалированной, а порой и открытой враждебностью. Кстати, это вообще было константой в отношении Запада к России.
Положение Запада как геополитического полюса было основано на простой аксиоме: России больше не будет позволено играть роль значительной мировой силы или независимого политического полюса. Ее удел — максимум региональный уровень. Все это время США вместе со своими структурами активно работали над дезинтеграцией постсоветского пространства, и в новых условиях НАТО предпринимало попытки закрепиться, прежде всего, на Украине и в Грузии. Исторические аналогии напрашиваются сами собой. Политика расширения НАТО на Восток к границам России вызывает неприятные ассоциации с «натиском на Восток» Наполеона или Гитлера.

Расходы США на планетарную гегемонию в последующие годы головокружительно росли. Эта тенденция достигла пика во время президентства Барака Обамы, только усугубив текущий экономический кризис на Западе. Со временем американцы, несколько наивно и преждевременно, уверовали в окончательную победу над старым геополитическим соперником. Сегодня Америка и Запад переживают исторический период, похожий на тот, который пережил Советский Союз во времена ранней перестройки. В американских элитах мнения разделяются, и происходит явный раскол. Если Америка продолжит настаивать на своем статусе мирового гегемона, то в обозримом будущем победитель и побежденные в холодной войне могут поменяться местами. Об этой опасности, то есть разрушении американской империи изнутри, в свое время предупреждал президент Путин.

Переход через Рубикон

В начале 2007 года Путин выступил со своей знаменитой речью на Мюнхенской конференции по безопасности, ясно и недвусмысленно отвергнув однополярный мировой порядок во главе с США. Путин сказал тогда: «Однако что же такое однополярный мир? Как бы ни украшали этот термин, он в конечном итоге означает на практике только одно: это один центр власти, один центр силы, один центр принятия решения. Это мир одного хозяина, одного суверена. И это в конечном итоге губительно не только для всех, кто находится в рамках этой системы, но и для самого суверена, потому что разрушает его изнутри». Это было открытое и полное самосознания выступление лидера, возглавляющего одну из сильных мировых держав. Это была перчатка, брошенная в лицо однополярному миру. Запад, уже по привычке, проигнорировал эту речь, как не заметил он и того факта, что Россия 90-х и Россия 2000-х — две во многом различающиеся страны.

Первой серьезной проверке новая геополитическая позиция России и ее силы были подвергнуты в 2008 году во время неожиданного грузинского нападения на российские миротворческие силы в Осетии. Незамысловатый сценарий грузинского кризиса уже был предварительно опробован в бывшей Югославии, в ходе хорватской операции «Буря».
Ответ Москвы на этот раз был стремительным, решительным и продуманным. Впервые после 1991 года Россия вышла за границы, которые ей были навязаны после распада СССР. Интервенция также стала убедительной демонстрацией нарастающей мощи российских вооруженных сил. Короткая война с Грузией и последующее признание независимости Осетии и Абхазии ознаменовали начало новой фазы конфронтации двух геополитических полюсов. Так Россия перешла свой Рубикон в отношениях с Западом.

Следующим этапом конфликта была Украина, где в 2005 году Запад организовал цветную революцию. Бжезинский в книге «Великая шахматная доска» писал о стратегическом значении Украины для России: «Без Украины Россия перестает быть евразийской империей». Другими словами, Украина важна для Запада исключительно потому, что она является простым средством для дестабилизации России и воспрепятствования консолидации континентального пространства. Цель России прямо противоположна: она стремится к мирной (ре)интеграции, точнее «ресоветизации», как сказала Хиллари Клинтон.

На пути к евразийской империи

Хронология кровавых событий 2014 года, которые завершились государственным переворотом и свержением Виктора Януковича, более или менее известна. Сигнал к началу кровопролития, как доказывают записи телефонных разговоров с Джеффри Пайетом, дала Виктория Нуланд, которая тогда занимала должность помощника Госсекретаря США. За восстанием русского населения на востоке Украины последовали жестокие репрессии со стороны киевской хунты, что вскоре привело к гражданской войне.

В начале украинского кризиса НАТО и США не собирались военными средствами вмешиваться в украинскую гражданскую войну. Подлинные намерения американских стратегов заключались в том, чтобы, наоборот, вовлечь Россию в продолжительную войну без определенных целей, в которой Запад всем средствами поддерживал бы прозападные и антироссийские силы. Вообще, сценарий прямой вооруженной конфронтации с Россией для Запада был нереален. Как и в эру холодной войны, взаимоотношения Запада с Россией основаны на равновесии страха, и обострения в них циклично сменяются разрядкой. Военная сила России, включая ядерный арсенал, представляет собой мощный фактор предотвращения агрессии со стороны НАТО. Вместо прямого столкновения Запад прибегнул к «стратегии укрощения» и междоусобного стравливания.В этой игре на нервах Москва снова поступает так, как «от нее никто не ожидает». Вместо непосредственной военной интервенции на Украине Россия, благодаря своему огромному военному и геополитическому весу, присоединила Крым, сделав это без единого выстрела. На Донбассе оперативно при поддержке России была создана сильная армия, которая успешно отразила все попытки украинских вооруженных сил вернуть себе контроль над юго-востоком страны. Такую Украину просто нельзя ни принять в НАТО, ни сделать членом Европейского Союза. В ней самой начались процессы дезинтеграции. Основные цели западных сил на Украине так и не были выполнены, и не удалось даже взять под контроль черноморский бассейн. Развязка украинского кризиса была отложена на лучшие времена.

Официально Евразийский экономический союз был создан первого января 2015 года. И его образование стало первым шагом на пути к подлинной экономической и политической интеграции постсоветского пространства, которая без всякого труда может продолжиться и за границами бывшего СССР. Вообще, после введения западных санкций и ответных санкций Москвы, Россия все больше уделяет внимания Востоку: Китаю, Ирану, Индии и Тихоокеанскому региону. Восток становится центром мировых событий, тогда как ЕС постепенно превращается в мировую периферию.

Также неожиданным ответом на козни Запада на Украине стала российская интервенция в Сирии, которая началась 30 сентября 2015 года по просьбе законного правительства этой страны. Этой интервенции не было бы, не будь украинских событий. Теперь же Россия триумфально вернулась на Ближний Восток и на международную арену, вытеснив США из Сирии и сбросив петлю ослабшей «анаконды». В итоге Збигневу Бжезинскому пришлось прибегнуть к эзопову языку и сказать, что ободрять Украину, обещая ей вступление в НАТО, было ошибкой, и именно эта ошибка привела к непредвиденным последствиям.

Сила, остановившая Гитлера

Геополитическую ситуацию, в которой сегодня находится обновленная и воспрянувшая Россия, специалист по геополитике Леонид Савин описал всего несколькими предложениями. Он пишет о том, что происходящее у нас на глазах не ново. Старые геополитические константы были вписаны в методологию гибридных войн нового поколения. Провоцируя управляемый хаос по всей планете и окружая Россию, силы, стоящие за США, стараются отсрочить потерю мировой гегемонии и помешать формированию многополярного мира. Но Запад знает, что не может победить Россию в прямом столкновении. Усмирив военными и политическими средствами Кавказ, отразив грузинскую агрессию против Южной Осетии и Абхазии, пресекши на корню все попытки устроить цветную революцию в Москве, вернув Крым, вмешавшись военными средствами в сирийский конфликт, Россия доказала, что перед нами опять та мировая сила, которая остановила Наполеона и Гитлера.

Многополярный мировой порядок, который выстраивается на руинах однополярного, сейчас определяют только три силы: США, Россия и Китай. Отношения России и Соединенных Штатов, несомненно, нуждаются в пересмотре и «выстраивании на новой основе», далекой от клише времен холодной войны. Отношения России и Китая определяет «стратегическое партнерство» двух держав. «Мы привыкли к такому словосочетанию как стратегическое партнерство, — недавно заявил Путин, — но это больше, чем просто стратегическое партнерство между Россией и Китаем». Отказываясь признать себя независимым полюсом этого мира, настаивая на «либеральном мировом порядке» и на мультилатерализме вместо мультиполярности, Европейский Союз сам себя обрекает на второстепенную роль и ставит под вопрос собственное существование.

В подобном мире просто нет места для политически радикализованной и ультранационалистической Украины, опирающейся на Брюссель и Вашингтон и постоянно противопоставляющей себя России и Евразии. Время для решения украинского кризиса уходит. После трех лет изнуряющей гражданской войны наконец-то наметились контуры возможных решений. Уже сейчас ясно, что в будущем Украины как унитарного государства и члена «евроатлантических структур» не будет. Наиболее вероятен ее раздел. В конфедеративной или федеративной форме, более-менее целостная, она сможет существовать, только опираясь на Москву и Европейский Союз. 

Но и это будет лишь временным решением. Запад, повторюсь, воспринимает Украину как «несостоятельное государство», а не как самостоятельного игрока, и для него она имеет значение только в контексте отношений с Россией, являясь средством для ее дестабилизации, а также предметом возможных договоренностей и сделок. Но не более.

Koreańskie rakiety są nakierowane na amerykańskie cele


ВОЕННЫЕ НОВОСТИ

Обзор военно-политической обстановки в мире

 


КНДР:НАШИ РАКЕТЫ НАЦЕЛЕНЫ НА БАЗЫ США

Представитель генштаба Корейской народной армии заявил, что ракеты КНДР нацелены на базы США в Осане, Кунсане и Пхёнтхэке. Президентская резиденция «Чхонвадэ» в Сеуле также взята в ракетный прицел.

Ракеты КНДР

Недавно СМИ сообщили, что США готовы к превентивному удару по КНДР в случае проведения Пхеньяном очередных испытаний ядерного оружия. Очень конструктивный подход, ничего не скажешь. Как и следовало ожидать, в КНДР ответили достойно.

„Все политические, экономические и военные провокационные происки будут решительно сорваны сверхмощным ответом со стороны нашей армии и народа”, — говорится в заявлении, переданном по каналам Центрального телеграфного агентства Кореи (ЦТАК).

Представитель генштаба КНА отмечает, что КНДР будет применять разные варианты упреждающего удара на суше, в воздухе и на море. Так же названы возможные объекты для нанесения удара – это военные базы США в Осане, Кунсане, Пхёнтхэке и резиденция президента Южной Кореи. Эти объекты, по заявлению представителя генштаба КНА, в «считанные минуты» превратятся в пепел. Кроме того, представитель генштаба особо отметил, что ракеты КНДР нацелены также на базы США в Японии и на территории штатов.

КНДР пообещала не сидеть сложа руки в ожидании превентивного удара США и готова сама нанести упреждающий удар по американским военным базам в Японии и Южной Корее, по президентской резиденции в Сеуле и авианосцу „Карл Винсон”, который подошел к берегам Корейского полуострова.

Авианосец Карл Винсон

А чего ожидал Белый дом? Что Ким Чен Ын, увидев у берегов Северной Кореи американские эсминцы, сразу скажет: «извините, ребята, погорячился»? Испугается «Томагавков», из которых до цели долетает меньше половины? Как-то маловероятно.

Можно не сомневаться, КНДР проведет испытания ядерного оружия, как запланировали. А может и раньше, назло США и Сеулу. Что тогда делать США? Могут и долбануть. Последние события в Сирии свидетельствуют, что адекватности у американского военного ведомства значительно меньше, чем необходимо для сохранения мира на планете.

Конечно, ответка Ким Чен Ына прилетит сразу, этот «милый пухлик» не пожалеет ни армии, ни народа, как говорится в сообщении.

И что тогда? Глобальная война и радиоактивный пепел? Какая-нибудь «заблудившаяся» ракета залетит «не в ту страну» и все, апокалипсис обеспечен.

Российская позиция

Отправка США ударной авианосной группы к берегам Южной Кореи носит провокационный характер и не способствует разрядке на Корейском полуострове, заявил посол РФ в КНДР Александр Мацегора. „Конечно, ежегодные американские учения в этом году носят особенно провокационный характер. То есть на этот раз они реально отрабатывают план захвата Пхеньяна, уничтожения руководства страны, выход на границу с Россией и Китаем, установление административного управления над провинциями Северной Кореи. Естественно, КНДР нервничает. С учетом того, что США подтягивают сюда ударную авианосную группу, на успокоение ситуации это не работает”, — заявил посол.

Он обратил внимание, что КНДР в ответ на действия США предупреждает, что их „ударные средства сейчас нацелены на эту авианосную группу”.

„То есть они предупреждают, что находятся во всеоружии и готовы ответить”, — подчеркнул дипломат. По словам посла, Россия считает неприемлемыми намерения США ликвидировать политический режим в Северной Корее. „Ведь ещё одна серьёзная проблема здесь в том, что западники, действительно, зачастую не скрывают своей конечной цели — ликвидировать политическую систему КНДР. А это значит ликвидировать северокорейскую государственность”, — заявил Мацегора. По его словам любое государство и его народ вправе выбирать свой собственный путь развития. „Нравится кому-то северокорейская политическая система или нет. Это нас не должно касаться. Они сами внутри своей страны разберутся, что им надо”, — сказал посол.

Rosyjskie S-400 w drodze do Chin


fronda

 

Rosyjskie rakiety w drodze do Chin!

 

Rosyjskie rakiety w drodze do Chin!Fot. Vitaly V. Kuzmin via Wikipedia, CC 4.0REKLAMA

Rosja rozpoczęła dostawy do Chin najnowszych przeciwlotniczych systemów rakietowych S-400. Poinformowały o tym moskiewskie media powołując się na Federalną Służbę do Spraw Współpracy Wojskowo-Technicznej.

Chiny są pierwszym państwem które otrzymają rosyjskie systemy służące do zwalczania samolotów i rakiet balistycznych przeciwnika. Ogólna wartość podpisanego dwa lata temu kontraktu wynosi 3 miliardy dolarów. Według źródeł rosyjskich, S-400 może niszczyć cele znajdujące się w powietrzu w odległości nawet 400 kilometrów oraz rakiety lecące z prędkością do 4,8 kilometra na sekundę.

Eksperci zwracają uwagę, że rosyjskie systemy S-400, podobnie jak wcześniejsze S-300, na razie nigdzie nie zostały sprawdzone w warunkach bojowych. Zauważają przy tym, że w 1999 roku w trakcie NATO-wskiej operacji w niebie nad byłą Jugosławią, będąca na wyposażeniu serbskiej armii rakieta S-125 -wczesna wersja radzieckich kompleksów przeciwlotniczych, zestrzeliła amerykański samolot F-117, nazywany niewidzialnym dla radarów.

dam/IAR

SYMBOL CHŁOPSKIEJ SAMOOBRONY


Zielony Sztandar – Tygodnik

 

SYMBOL CHŁOPSKIEJ SAMOOBRONY

30 marca 2017

Weronika Wasikowa (W480)

Weronika Wąsik (1898-1944)

Podczas II wojny światowej na terenach południowo-wschodnich II Rzeczypospolitej organizowano samoobronę przeciwko eksterminacji ludności polskiej – mordom, wyniszczaniu Polaków, paleniu wsi przez OUN (Organizację Ukraińskich Nacjonalistów), UPA (Ukraińską Powstańczą Armię) i jednostki dywizji SS Galizien. Sprawcami tych odrażających zbrodni byli nacjonaliści ukraińscy, ślepo wierzący, że za swe gorliwe niszczenie polskości w służbie hitlerowskich władz, wynagrodzeni zostaną ową mityczną i narodową „Samostijną Ukrainą” (Ukrainą tylko dla Ukraińców).

O godność i przetrwanie

W obronie ludności, która po ustąpieniu władz radzieckich znalazła się pod okupacją niemiecką stanął konspiracyjny ruch ludowy. W połowie 1942 r. władze wojewódzkie SL „Roch” powierzyły Janowi Nowakowi organizowanie Batalionów Chłopskich w Okręgu IX BCh, który obejmował byłe województwa: lwowskie, tarnopolskie i stanisławowskie. Walka w obronie ludności polskiej w Małopolsce Wschodniej to najbardziej krwawa karta z dziejów walk BCh. Nie była to walka z narodem ukraińskim, lecz faszyzmem i nacjonalizmem ukraińskim.

Duże zasługi w organizowaniu placówek i oddziałów BCh do walki z Niemcami i banderowcami w obwodzie buczackim położyła działaczka ludowa Weronika Wąsik.

Zenon Kaczyński

Zakład Historii Ruchu Ludowego Fundacji Rozwoju

Jak Ukraińcy zostają chachłami


Kresy24.pl - Wschodnia Gazeta Codzienna

 

Gorzka prawda: Jak Ukrainiec staje się „chachłom” (WIDEO)

27 listopada 2015

wideo

Czy Ukraińcy rodzą się „chachłami”? O tym, jak z 3,5 kg Ukraińca zrobić 100-kilogramowego „chachła” – opowiada popularny ukraiński satyryk Władimir Zielenskij w show „Sługa narodu”…

„Chochoł” to pogardliwe określenie Ukraińca, występuje też w formie „chachoł”.

Kresy24.pl

Frustracje i arogancje Sikorskiego


Jedynie prawda jest ciekawa

logo-info-w

 

Jerzy Jachowicz blog „Sprawy wewnętrzne”

 

Frustracje i arogancje Sikorskiego

 

26.04.2017

Czego się można po Radosławie Sikorskim spodziewać poza butą i arogancją? Poza tym jest złośliwy do szpiku kości.

A jeśli się go potrąci, zamienia się we wściekłe, kopiące na oślep, zwierzę. Nie chcę mówić, że osioł. Powiedzmy lepiej kopiący koń. Tej przenośni nie używam bez powodu. Sikorski ma przyjaciół podobnych do koni. Ja ich nie widziałem, ale inni podobno tak. Ponadto potrafi być też cyniczny. Tak właśnie jest teraz, kiedy poczuł się boleśnie dotknięty przez moich kolegów redakcyjnych, którzy zarzucili mu opowiadanie przed sądem kłamstwa w sprawie Smoleńska. Ponieważ nie mógł bezpośrednio odnieść się do oskarżeń opublikowanych w tygodniku „wSieci”, wyładował swoją frustrację na Jarosławie Kaczyńskim. W jednym z ostatnich wpisów na twitterze brutalnie zaatakował lidera PiS pisząc: „Wedle mojej wiedzy decyzję o wylocie do Smoleńska wbrew opinii MSZ podjął Jarosław Kaczyński”.

Nie dziwię się, że Sikorskiemu ciążą do dziś zeznania, jakie składał przed sądem. W jednym z komentarzy po jego zeznaniach, nie mając żadnych dowodów na to, że kłamał, dziwiłem się, że sąd tak łatwowiernie przyjmuje jego wyjaśnienia, które na kilometr pachniały mataczeniem. Niewiarygodne wydawało się, że on jako szef MSZ właściwie nie wie nic o przygotowaniu wyjazdu prezydenta Lecha Kaczyńskiego do Katynia. Dość oczywiste było, że to kluczenie w jego zeznaniach oraz zasłanianie się brakiem wiedzy, służy dwóm rzeczom. Starał się nie zaszkodzić Tomaszowi Arabskiemu. Aby nie powiedzieć jednego słowa za dużo, które mogłoby być wykorzystane przeciwko Arabskiemu udawał, że niczego nie wie. Ale najważniejszym celem tych zeznań była ochrona własnej osoby przed odpowiedzialnością. Przynajmniej moralną. W sądzie nieustannie podkreślał, że jego interesował tylko aspekt polityczny wyjazdu Prezydenta. Pozostawało to w oczywistej sprzeczności z jego innym twierdzeniem, że to nie była wizyta oficjalna pod patronatem państwa, lecz wizyta prywatna. Wedle Sikorskiego „pielgrzymka”. W trakcie tych zeznań uderzyło mnie właśnie m.in. to, że sędzia nie wypomniał mu tej sprzeczności. Nie próbował dojść, dlaczego Sikorski dbał o stronę polityczną, jeżeli to była pielgrzymka.

Te i inne niejasności w zeznaniach Sikorskiego przed sądem świadczą o tym, że nawet nie potrafi w sposób  przekonywający kłamać. To, że mu się w sądzie upiekło, było możliwe tylko dzięki nadzwyczajne pobłażliwości sądu.

Tak jak zeznania w sądzie,  podobnie kilka  lat temu niewiarygodne były jego wyjaśnienia związane z rozliczeniami z ryczałtu samochodowego, który przysługiwał mu w związku z prowadzeniem biura poselskiego. To zresztą jego stała cecha, u innych dostrzega jakieś drobnie uchybienia u innych, a u  siebie toleruje sprawy rzeczywiście poważne. Tak przecież było z kompromitującą wypowiedzią dla amerykańskiego portalu „Politico”, kiedy stwierdził, że Rosja proponowała Polsce (a ściśle Donaldowi Tuskowi) wspólny rozbiór Ukrainy. Potem biedak nie wiedział, jak się z tego głupiego potknięcia wycofać. Podczas  spotkania z dziennikarzami kręcił całkiem podobnie jak w sądzie.

 

Autor bloga

JACHOWICZ

Jerzy Jachowicz

Polski dziennikarz, publicysta. Przed 1989 działał w opozycji demokratycznej („Solidarność”). W latach 1989-2005 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, jednym z prekursorów dziennikarstwa śledczego w Polsce. Zajmował się głównie problematyką przestępczości zorganizowanej i jej powiązań z dawnym aparatem bezpieczeństwa PRL.

Pielęgnujmy polski patriotyzm majora “Hubala”


logo Polonia Christiana

DZISIAJ JEST

SOBOTA 29 KWIETNIA

 

Andrzej Solak

„Hubal”. Dzielny, choć niesforny

Data publikacji: 2017-04-29 07:00

Data aktualizacji: 2017-04-29 10:11:00

„Hubal”. Dzielny, choć niesforny

Kadr z filmu „Hubal”

Henryk Dobrzański przyszedł na świat w Roku Pańskim 1897 w Jaśle, w ówczesnym zaborze austriackim. Wolnej Polski nie było na mapach od przeszło wieku, ale pokolenie rodaków Henryka miało ambicję zmienić ów stan rzeczy.





Chłopcy malowani

Chłopak, wychowany na lekturze sienkiewiczowskiej Trylogii, wyniósł z domu rodzinnego gorący patriotyzm i fascynację wojskiem. Jako nastolatek ukończył roczny kurs w II Polskiej Drużynie Strzeleckiej w Krakowie.

Gdy w 1914 roku wybuchła Wielka Wojna, siedemnastoletni Henryk wstąpił w szeregi Legionów Polskich, tworzonych u boku armii austriackiej. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej świeżo upieczony kapral Dobrzański został skierowany do plutonu kawalerii przy Komendzie Legionów, następnie do 2. Pułku Ułanów przy II Brygadzie Legionów Polskich pułkownika Józefa Hallera.

Młody żołnierz wyróżniał się na służbie i w boju. Tymczasem w lutym 1918 roku Austro-Węgry i Niemcy zawarły układ z rządem ukraińskim, przekazując mu Ziemię Chełmską. Polskie kręgi zorientowane dotąd na sojusz z państwami centralnymi zareagowały z oburzeniem na ów „czwarty rozbiór Polski”. W ramach protestu Brygada Hallera uderzyła na Austriaków i przebiła się na rosyjską stronę frontu.

Kaprala Dobrzańskiego owe wypadki zastały z dala od jednostki, gdyż został wcześniej skierowany do szkoły podchorążych na głębokim zapleczu. Austriacy internowali go w obozie w Száldobos. Zdołał jednak zbiec z niewoli i przedostać się do Małopolski, gdzie ukrywał się do zakończenia wojny.

Ułan Niepodległej

W listopadzie 1918 roku Polska wybiła się na niepodległość. Już od pierwszych dni granice młodego państwa stały w ogniu.

Dobrzański natychmiast zgłosił się w szeregi odtworzonego w Krakowie 2. Pułku Ułanów. Brał udział w odsieczy Przemyśla, następnie Lwowa. Za postawę okazaną w bojach z Ukraińcami został trzykrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, a do macierzystej jednostki powrócił w stopniu podporucznika.

W 1920 r. zasłużył się w bojach przeciw bolszewikom. Zdobył wówczas Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari oraz po raz czwarty Krzyż Walecznych. Wojnę zakończył jako porucznik; w 1922 r. otrzymał awans na rotmistrza.

Odkomenderowanie Dobrzańskiego do Centralnej Szkoły Jazdy w Grudziądzu dało początek jego wielkiej karierze sportowej. Reprezentacja Polski z jego udziałem zdobyła Puchar Narodów na międzynarodowych zawodach jeździeckich w Nicei, z powodzeniem startowała również w zawodach w Londynie i Aldershot. Sam Dobrzański zdobył szereg nagród indywidualnych; w Londynie sam książę Walii wręczył mu złotą papierośnicę z wygrawerowanym napisem: „Dla najlepszego jeźdźca spośród oficerów wszystkich narodów”.


Potem przyszły kolejne sukcesy rotmistrza, m.in. na zawodach jeździeckich w Neapolu, na I Międzynarodowych Konkursach Hippicznych w Warszawie, wreszcie na olimpiadzie w Amsterdamie. Wielokrotnie triumfował również w zawodach krajowych i lokalnych.

Dla odmiany, jego służba wojskowa nie przebiegała bez zgrzytów. Oficer miał niepokorny charakter i zdarzały mu się konflikty z przełożonymi. Awans na majora w roku 1927 okazał się ostatni w jego karierze. 31 lipca 1939 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Znowu wojna

Po napaści Niemiec na Polskę 1 września 1939 roku, major natychmiast zgłosił się do służby. Został powołany na stanowisko zastępcy dowódcy 110. Rezerwowego Pułku Ułanów.

Na czele pułku stał sławny z czasów wojny plsko-bolszewickiej zagończyk, ppłk Jerzy Dąbrowski. Tymczasem 17 września do niemieckich agresorów dołączyli Sowieci. 110. Pułk Ułanów początkowo ścierał się z bojówkami skomunizowanych Żydów i Białorusinów w rejonie Grodna, następnie dokonał przemarszu do Puszczy Augustowskiej, po drodze potykając się z Armią Czerwoną. Sytuacja wokół zagęszczała się, coraz trudniej było lawirować między nacierającymi wojskami obu agresorów. Ppłk Dąbrowski podjął decyzję o rozwiązaniu pułku. Wówczas major Dobrzański skupił wokół siebie 180 żołnierzy pragnących kontynuować walkę i ruszył w stronę Warszawy.

Niestety, nim dotarli na miejsce, stolica wpadła w ręce niemieckie. Major zdemobilizował żołnierzy, którzy chcieli wracać do domów, a sam na czele 50 ochotników ruszył na południe. Miał zamiar przebić się do granicy węgierskiej, jednak wkrótce zmienił plany. Widząc entuzjazm, jaki wzbudzał wśród ludności nawet tak niewielki oddziałek Wojska Polskiego, zakomunikował swym podwładnym zamiar pozostania w kraju i kontynuowania walki na miejscu. Terenem jego działań miała stać się Kielecczyzna. Zgodnie z wymogami konspiracji przyjął pseudonim – „Hubal”.

Oddział Wydzielony

Major nie uważał się za partyzanta, a za kontynuatora regularnej armii. Tym niemniej jego przedsięwzięcie zaliczane bywa do pierwszych partyzanckich inicjatyw II wojny światowej.

„Hubal” przystąpił do tworzenia struktur podziemnych o nazwie Okręg Bojowy Kielce. Organizacja miała przede wszystkim szkolić kadry, gromadzić broń i prowadzić agitację. W owym czasie w okupowanej Polsce powstały setki takich lokalnych organizacji. Tym co wyróżniało hubalczyków było posiadanie własnej siły zbrojnej – Oddziału Wydzielonego. Ów Oddział przemieszczał się po ziemi kieleckiej, wymykając się ścigającym go Niemcom, od czasu do czasu staczając z nimi potyczki.

„Hubal” nawiązał kontakt z „rządowym” podziemiem – Służbą Zwycięstwu Polski, następnie Związkiem Walki Zbrojnej. W grudniu udał się do Warszawy, spotkał się z  generałem Michałem Karaszewiczem-Tokarzewskim, który zdawał się być przychylnie nastawiony do idei Oddziału Wydzielonego.

Na początku 1940 roku hubalczycy operowali na obszarze powiatów opoczyńskiego i koneckiego. Major miał wówczas pod rozkazami zaledwie 15 żołnierzy. Ale właśnie wtedy rozpoczął się masowy napływ ochotników. Wielu przynosiło broń przechowywaną pieczołowicie na tę okazję, sporo oręża pozyskano też od miejscowej ludności. W pierwszych dniach marca „Hubal” miał już dwie kompanie piechoty, szwadron kawalerii, pluton ckm, razem 320 żołnierzy.

W osaczeniu

Tymczasem dowództwo ZWZ uznało, że dalsza działalność Oddziału Wydzielonego może okazać się szkodliwa, ściągając represje niemieckie na ludność cywilną.


13 marca w Gałkach Krzczonowskich, miejscu kwatery Hubala zjawił się komendant okręgu łódzkiego ZWZ, pułkownik Leopold Okulicki. Przekazał on rozkaz demobilizacji Oddziału. „Hubal” zadecydował, że będzie kontynuował walkę, natomiast podkomendnych zapoznał z żądaniami dowództwa i dał im prawo wyboru dalszego postępowania. Większość zdecydowała się odejść. Oddział stopniał do 70 żołnierzy.

Do tej pory sojusznikiem majora była sroga zima. Wiele miejscowości na prowincji było odciętych od świata. Niemcy wiedzieli o Oddziale Wydzielonym, ale ze względu na warunki pogodowe i komunikacyjne nie podejmowali przeciw niemu akcji. Wszakże wraz z nastaniem wiosny niezwłocznie przygotowali dużą operację antypartyzancką. Kilka tysięcy żołnierzy SS i policjantów gruntowanie przeczesało rejon pobytu hubalczyków. 30 marca dwie kompanie niemieckie wpadły do wsi Hucisko, gdzie przebywał major i jego ludzie. Wywiązała się dwugodzinna bitwa, zakończona polskim zwycięstwem.

Hubalczycy opuścili Hucisko i uszli w lasy suchedniowskie. Podczas przebijania się przez kolejne pierścienie obławy częściowo rozproszyli się, ale większość żołnierzy zdołała wydostać się z okrążenia.

Rzeź

Niemcy powetowali sobie brak sukcesów w boju, pacyfikując wsie podejrzane o wspieranie „bandytów”.

W niektórych miejscowościach dopuszczali się pojedynczych rozstrzeliwań mieszkańców, w innych zbrodnie przybrały masową postać. W Hucisku spalono całą wieś (ponad 100 gospodarstw), spośród zatrzymanych wyselekcjonowano 22 mężczyzn, których rozstrzelano z karabinów maszynowych. W Skłobach uśmiercono 265 ludzi, z 400 budynków ocalało kilka.

Ogółem działania represyjne przeprowadzono w 31 miejscowościach powiatów kieleckiego, koneckiego i opoczyńskiego. Cztery wioski zostały całkowicie spalone, osiem dalszych częściowo. Liczbę zamordowanych oraz zmarłych w więzieniach i kacetach szacuje się na 712 osób. 

Major Dobrzański był wstrząśnięty. Mimo to, gdy dotarł doń łącznik od Komendanta Obszaru Warszawskiego ZWZ, pułkownika Stefana Roweckiego „Grabicy” z rozkazem natychmiastowego rozwiązania Oddziału, „Hubal” odmówił w dosadnych słowach.

Śmierć

Dowództwo Wehrmachtu, dotąd z cichą satysfakcją obserwujące nieudolne działania policji i SS, postanowiło wkroczyć do akcji, wydzielając do pościgu oddziały z 650. i 651 pułku 372 Dywizji Piechoty.

Po zlokalizowaniu hubalczyków w okolicach Anielina, w rejon ten wysłano dwa bataliony. 30 kwietnia 1940 r. nad ranem wywiązała się tam walka. Większości hubalczyków udało się oderwać od nieprzyjaciela, niestety, wśród poległych znalazł się major Dobrzański. Niemiecka kula przeszyła jego lewą dłoń, a następnie ugodziła go prosto w serce.

Niemcy świętowali swój triumf. Miejsce pochówku majora pozostaje nieznane, wskazywano m.in. na Tomaszów Mazowiecki, Wąsosz Górny, Wąchock, Dąbrowę, Cekanów, Kraśnicę… W 2016 roku ogłoszono o odkryciu kolejnego domniemanego grobu w Inowłodzu.

Oddział Wydzielony działał jeszcze do 25 czerwca 1940 roku. Dopiero na wieść o klęsce Francji jego ostatnich 24 żołnierzy postanowiło rozformować jednostkę i przejść do konspiracji. Ocenia się, że przez cały, blisko 9-miesięczny okres istnienia Oddziału przewinęło się przezeń około 600 ludzi.

„Dzielny, choć niesforny”

„Hubal” pozostaje najsłynniejszym przedstawicielem tzw. partyzantki powrześniowej. Nikt nie neguje jego patriotyzmu, poświęcenia i niezłomności, jednak jego postawa wzbudza kontrowersje.

Najpoważniejszy zarzut dotyczy jego niesubordynacji względem władz wojskowych, która doprowadziła do śmierci setek cywilów zabitych przez Niemców. Niewątpliwie dowództwo ZWZ, dysponujące raportami z całego kraju o postępowaniu okupantów, lepiej oceniło zagrożenie. „Hubal” był całkowicie zaskoczony przebiegiem akcji pacyfikacyjnych, takie działanie nie mieściło się w jego etosie żołnierza.


Pułkownik Rowecki raportował swym przełożonym o „niepoczytalnym wystąpieniu Hubala (mjr. Do), który dwukrotnie nie usłuchał rozkazu rozwiązania partyzantki i zainicjował wystąpienie zbrojne, krótkotrwałe, okupione życiem wielu chłopów, rozstrzelanych w okolicznych wioskach. Hubala ścigam, chcę go wysłać za granicę, w przyszłości oddam pod sąd”.


W późniejszych raportach, już po śmierci majora, Rowecki nazwał go „dzielnym, choć niesfornym oficerem”, którego wystąpienie spowodowało, poza represjami niemieckimi, również negatywne nastawienie wielu obywateli do działań konspiracyjnych.

Czasem da się słyszeć usprawiedliwianie „Hubala” argumentem, że „Niemcy i tak stosowali terror w Polsce”. Wszakże owych przeszło 700 cywilów okupanci zamordowali podczas konkretnej akcji przeciw hubalczykom, i nie sposób dowieść, że każda z tych 700 ofiar „i tak” zginęłaby w czasie wojny. Przecież sam major obwiniał się za tę tragedię.

Z drugiej strony wielkim nieporozumieniem jest wikłanie postaci „Hubala” w odwieczny polski spór insurekcyjny „Bić się czy nie bić?”. „Szalony Major” (jak nazywali go Niemcy) wcale szaleńcem nie był. Doskonale rozumiał, że samodzielne wszczęcie akcji powstańczej w ówczesnej sytuacji byłoby samobójstwem. Oddział stoczył 33 walki z Niemcami, w tym pięć większych potyczek, należy jednak podkreślić, że większość tych starć była wymuszona, gdy hubalczycy zostali zaatakowani przez wroga.

„Hubal” wcale nie roił o rzuceniu III Rzeszy na kolana przy pomocy swej garści ułanów i piechocińców. Przeciwnie, jego działania były racjonalne. Nie negował walki konspiracyjnej (wszak sam powołał Okręg Bojowy Kielce). W jego odczuciu istnienie umundurowanego oddziału Wojska Polskiego miało znaczenie moralne i propagandowe, podtrzymujące ducha narodu. Przede wszystkim miało przygotować żołnierzy do przyszłej walki, w odpowiednim momencie, podczas spodziewanej ofensywy aliantów z Zachodu.

Porównywanie „Hubala” do naszych romantycznych zapaleńców „mierzących siły na zamiary”, planujących wygranie wojny z wrogimi imperiami za pomocą paruset sztucerów myśliwskich i kos, jest krzywdzące dla majora Dobrzańskiego.

Prawdą jest, że „Hubal” pomylił się w ocenie możliwości militarnych naszych zachodnich sprzymierzeńców, że przeceniał ich ducha walki, szczególnie zaś Francji, która już 17 czerwca 1940 r. zaproponowała Niemcom kapitulację, podpisaną pięć dni później. Jednak  błąd ów popełnili również najwyżsi rangą dowódcy i politycy, nie tylko w naszym kraju. W istocie maleńki Oddział Wydzielony Wojska Polskiego prowadził walkę z Niemcami dłużej, niż potężne imperium francuskie.

Andrzej Solak

Read more: http://www.pch24.pl/hubal–dzielny–choc-niesforny,51220,i.html#ixzz4fdXeBnUo

Polska w pętli zadłużenia


Czechy mają nadwyżkę budżetową. Polska gigantyczny deficyt generujący potężny dług. Pytanie – dlaczego?
wpis z dnia 28/04/2017

Źródło: moritz320 (Pixabay.com / CC0)

Eurostat opublikował dane na temat realizacji krajowych budżetów w poszczególnych państwa UE. Okazuje się, że rekorodowo duża liczba krajów w 2016 roku osiągnęła nadwyżki budżetowe, czyli sytuacje, gdy wszystkie wydatki miały pokrycie w dochodach. Takich państw było 10, a wśród nich np. Czechy. Polska – z deficytem sięgającym -2,4 proc. PKB (46,3 mld zł), który w ubiegłym roku przyczynił się do rekordowego wzrostu zadłużenia – w tej klasyfikacji zajęła 6. miejsce od końca. Co się stało, że Czechy osiągnęły super wynik, a Polska nie?

 


Zgodnie z oficjalnymi danymi Ministerstwa Finansów za 2016 rok – deficyt budżetowy (tj. sytuacja, w której rząd wydaje więcej pieniędzy niż posiada) wyniósł w naszym kraju 46,3 mld zł. W odniesieniu do polskiego PKB był on najniższy od 9 lat i wyniósł 2,4 proc. (przypomnijmy, że w „złotych czasach” rządów PO-PSL deficyt budżetowy potrafił sięgać nawet 8 proc. PKB), niemniej i tak istotnie przyczynił się on do nominalnego wzrostu polskiego długu (kwotę brakujących 46,3 mld zł trzeba było czymś pokryć, a najłatwiej rządom w takich okolicznościach pożyczać pieniądze na procent).

 


Deficyt jest zmorą polskich finansów i bez jego likwidacji, albo istotnego ograniczenia, nie uda się nam nigdy wyplątać z coraz mocniej się zaciskającej pętli zadłużenia. W tym przypadku wzorem powinni być dla nas… Czesi. Okazuje się, że naszym południowym sąsiadom w ubiegłym roku pierwszy raz od ponad 20 lat, udało się wygenerować tzw. nadwyżkę budżetową. To oznacza, że dochody publiczne były większe niż wydatki. Zgodnie z danymi tamtejszego resortu finansów – ubiegłoroczna nadwyżka wyniosła 61,2 miliardy koron, co stanowiło równowartość 9,9 mld złotych.
Powstaje pytanie – dlaczego Polska ma deficyt sięgający 46,3 mld zł, kiedy w tym samym czasie Czechy notują nadwyżkę o równowartości niemal 10 mld zł? Odpowiedź jest prosta i składa się z trzech części: 1) Większe niż w Polsce zatrudnienie, a co za tym idzie – większe wpływy z tytułu podatków PIT oraz składek na ubezpieczenia społeczne, 2) Niskie koszty obsługi długu (oprocentowanie czeskiego długu jest niższe od oprocentowania polskiego długu), 3) Wysoką ściągalność podatków.
Polska w 2017 roku raczej nie ma szans na osiągnięcie nadwyżki budżetowej. Niemniej władze naszego kraju powinny robić dosłownie wszystko co możliwe, aby zbilansować budżet i przynajmniej maksymalnie obniżyć obecny poziom deficytu. Bez tego nigdy nie uda się nam wyplątać z coraz mocniej zaciskającej się pętli zadłużenia.

Źródło: Państwa UE tną deficyty. Polska w ogonie (Bankier.pl)
Źródło: Czechy w elitarnym gronie. Pierwsza nadwyżka budżetowa od 1995 r. (Bankier.pl)

wpis z dnia 28/04/2017 

niewygodne.info.pl

blog niewygodny dla establishmentu III RP

Pod szyldem demokracji wyprowadzają polski kapitał


Słowa Macrona o Polsce pokazują, że pod przykrywką walki o demokrację, chodzi im tylko o kasę i wpływy
wpis z dnia 29/04/2017

foto: Abode of Chaos (Flickr.com / CC by 2.0)

Emmanuel Macron, lewicowy kandydat na prezydenta Francji, zobowiązał się publicznie, że jeśli zostanie prezydentem, to w ciągu 3 miesięcy załatwi Polakom unijne sankcje. Zdaniem Macrona nie może być tak, że taki kraj jak Polska (gdzie demokracja jest rzekomo zagrożona) wykorzystuje unijną swobodę przepływu kapitału i ściąga do siebie miejsca pracy zagwarantowane do tej pory dla Francuzów. Ciekawe czy mówiłby to samo, gdybyśmy jednak kupili ich Caracale za 13 mld zł, a Amerykanie z Whirlpoola nie zdecydowali się na przenosiny swojej fabryki do Łodzi?

 


Słuchając tego lewicowego kandydata na prezydenta Francji odniosłem wrażenie, iż jego umysł nadal postrzega świat w kategoriach kolonialnych stref wpływów. No bo jak inaczej odnieść do słów Macrona, który stwierdza, że kraj taki jak Polska, gdzie demokracja jest rzekomo w stanie ciągłego zagrożenia, nie może wykorzystywać zasady swobody przepływu kapitału w ramach wspólnego rynku UE i działać na niekorzyść kraju takiego jak Francja? Przecież to postawa kolonialna w czystej postaci! Jak to wy, Polacy, ośmielacie się najpierw nie kupować naszych Caracali, a następnie zabieracie nam miejsca pracy? Przecież to my, Francuzi, mieliśmy was dymać na kasę, nie na odwrót!

 


Mam przekonanie graniczące z pewnością, że nie byłoby całej afery i ataku Macrona na Polskę, gdybyśmy jednak wyłożyli te 13 mld zł i kupili ich Caracale. Powyższe pokazuje, że w zatroskaniu zachodnioeuropejskich polityków o „stan demokracji” w naszym kraju, wcale nie chodzi o demokrację tylko o zachowanie kasy i wpływów na dotychczasowym poziomie. Polska była dotąd niczym przysłowiowa „dojna krowa”. Potencjał gospodarczy naszego kraju był wykorzystywany przede wszystkim przez zagraniczne firmy i korporacje, które drenowały poza granice Polski miliardy złotych zarobionych tutaj pieniędzy.
W przekonaniu lewicowych polityków pokroju Macrona taki stan rzeczy miał trwać wiecznie. Kiedy nagle okazało się, że Polska nie będzie już taką „dojną krową” jak kiedyś, to wymyślili, że demokracja w naszym kraju jest zagrożona. Sankcje za rzekome zagrożenie demokracji w istocie są karą za to, że Polski nie da się już tak łatwo drenować, że stopniowo przestajemy być neo-kolonią, że trzeba z nami rozmawiać po partnersku, aby coś załatwić. Pytanie, czy prawdopodobnie nowy prezydent Francji będzie w stanie to zrozumieć i wycofa się ze swoich buńczucznych zapowiedzi w stosunku do Polski?

Źródło: Wybory we Francji. Macron żąda sankcji wobec Polski ws. Whirlpoola (PolskieRadio.pl)

wpis z dnia 29/04/2017 

niewygodne.info.pl

blog niewygodny dla establishmentu III RP

Polska nie potrzebuje sojuszników pokroju Macrona


Obiektywnie? Subiektywnie? O polityce, państwie, gospodarce… w poszukiwaniu paradygmatu rozwoju. Zawsze mamy rację!

 

  • Groźby pana Emmanuela Macrona wobec Polski to coś więcej niż skandal!

Groźby pana Emmanuela Macrona wobec Polski to coś więcej niż skandal!
Written by krakauer, 29 kwietnia 2017, 4 komentarze

Polska naruszyła wszystkie zasady Unii? Francja nie może tolerować kraju, który w Unii Europejskiej rozgrywa różnice kosztów społecznych (czyli kosztów pracy) i wspomniane wszystkie zasady Unii? Decyzja w sprawie Polski będzie podjęta w czasie pierwszych trzech miesięcy rządów nowego pana Prezydenta? 

Wszystko w kontekście decyzji pewnego globalnego koncernu, przeniesienia fabryki AGD z Amiens, do Polski. Co stało się ważnym wydarzeniem przed II-gą turą francuskiej kampanii wyborczej, albowiem swoją aktywność w tej kwestii wykazała także i kontrkandydatka pani Marine Le Pen, jednak ta pani nie zdecydowała się na grożenie niczym Polsce.

Przede wszystkim oskarżanie Polski o dumping socjalny jest najdelikatniej mówiąc bezczelnością. Zwłaszcza w kontekście branży AGD, która praktycznie cała w Polsce jest w rękach globalnych koncernów. Ze względu na koszty pracy i dostępność kadr zrobiło się w Polsce prawdziwe centrum produkcji części do AGD i ich montażu. Rzeczywiście zarobki w Polsce i w tej branży są niższe, niż we Francji, jednakże to nie polskie firmy płacą, tylko koncerny. Dlaczego niemiecki lub amerykański koncern płaci mniej pracownikom w Polsce lub na Węgrzech od ludzi na analogicznych stanowiskach we Włoszech lub w Danii? To jest pytanie retoryczne, na które nie tylko nie trzeba odpowiadać, ale nawet trzeba unikać odpowiedzi, ponieważ nie ma na nie odpowiedzi, która nie czyniłaby z nas tutaj ludzi gorszej kategorii.

Drugą kwestią jest polityka gospodarcza Francji, której wielkie koncerny, w części będące własnością publiczną, realizują swoje największe zyski poza granicami, w tym w ramach Unii Europejskiej. Więc robienie wymówek, że jakaś amerykańska firma, przenosi montowanie lodówek z Francji do Polski, w kontekście francuskich supermarketów, francuskiej telekomunikacji, francuskich elektrociepłowni i elektrowni, francuskich samochodów i w ogóle tego wszystkiego francuskiego, co w Polsce ma swobodny dostęp do rynku – to jest obraza nawet dla naszego zniewolenia. Zgodziliśmy się być ludźmi drugiej kategorii w wielkiej europejskiej rodzinie wymiany, a jeszcze teraz się nas za to obraża. To jest po prostu niebywałe, jest szkodliwe i musi zostać zapamiętane.

Nawet jeżeli weźmiemy ogólną poprawkę na sytuację pana Macrona, w rozumieniu kampanii wyborczej, to przesłanianie problemów wewnętrznych Francji – tymi złymi Polakami, którzy pracują dzisiaj na francuskie emerytury, to po prostu bezczelność i chamstwo retoryczne! Nie może być zgody na taką retorykę, reakcja polskich polityków jest albo żadna, albo skundlona. Pana rzecznika rządu w ogóle nie ma po co brać na poważnie, natomiast wielka szkoda, że nie nastąpiła natychmiastowa riposta – pokazująca panu kandydatowi jak bardzo się myli. Jeżeli bowiem ośmiela się pouczać rząd Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście wartości unijnych, zarzuca że nie przyjmujemy nielegalnych imigrantów (których nazywa uchodźcami), jak i inne kwestie – to przede wszystkim powinien przyjrzeć się swojemu krajowi. Stan wyjątkowy we Francji nie jest spowodowany protestami polskich hydraulików, tylko zamachami terrorystycznymi generowanymi ze środowiska inno-kulturowych mniejszości. Czynienie nam zarzutu, że nie chcemy sprowadzić do siebie problemu, tak jak zrobiła to postkolonialna Francja, to po prostu bezczelna głupota i parszywa insynuacja. Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo nie ma żartów, właśnie przez to do czego doszło m.in. we Francji, gdzie władze nie dają sobie rady z problemami społecznymi, kulturowymi i wyzwaniami wynikającymi z radykalizacji niektórych środowisk motywowanych kulturowo i religijnie. Wmawianie nam, że powinniśmy powielić ten model to jawne szkodnictwo. Co więcej, w odniesieniu do samych wartości unijnych – jak je pan kandydat rozumie? Jeżeli francuski kapitał realizuje zyski w Polsce, rozliczając podatki we Francji – to jest dobrze? Wszystko jest w porządku? Jeżeli jednak inwestor przenosi fabrykę z Francji do Polski – to jest źle? Dumping socjalny? Może już jako pan Prezydent podejmie decyzje w której dekretem nakaże francuskim spółkom płacić ich pracownikom w Polsce, dokładnie tyle samo ile płaci się we Francji? NA PEWNO NIKT NIE BĘDZIE MIAŁ NIC PRZECIWKO! Zobaczymy, czy to zrobi?

Grożenie Polsce sankcjami w ramach Unii Europejskiej jest bezczelnością i na tą bezczelność należy odpowiednio zareagować. Niestety jednak retoryka pana Macrona, wpisuje się w nurt krytyki polskiego rządu, jaką od pewnego czasu uprawia pewna część opozycji w kraju i w parlamencie Europejskim. Trudno oczywiście ocenić, w jakim stopniu te działania mogły się przyczynić, do tego konkretnie wystąpienia pana Macrona. Jednakże, na pewno przyczyniły się do generalnego klimatu, w którym plucie i szczucie na Polskę stało się standardem. 

Sprawa jest bardzo poważna, musimy mieć świadomość, że to nie może być pozostawione samemu sobie, to są groźby pod adresem Polski, ze strony potencjalnego szefa bardzo ważnego, sojuszniczego państwa. To już w ogóle samo w sobie stawia znaki zapytania o nasze miejsce w zachodnich sojuszach, ponieważ tak nie traktuje się sojusznika. Bezczelność tej grubiańskiej połajanki jest żenująca i niepotrzebna. Ponieważ nawet jeżeli się ma jakieś pretensje, to się je zgłasza w taki sposób, żeby nie ranić. Po co wywoływać spór i budować agresję? Jednak z drugiej strony – czego oczekiwać od polityków kraju, któremu nasz wiceminister wypomniał widelce? 

Nieuzasadnione roszczenia wobec Polski


Przemysł holokaustu nie rezygnuje

Felieton    Radio Maryja    27 kwietnia 2017

Szanowni Państwo!

Ach, jakże tu się nie powtarzać, kiedy wszystko powtarza się, aż do znudzenia? To znaczy – niezupełnie wszystko. Na przykład Franciszek książę de La Rochefoucauld zwrócił uwagę, że tylko dlatego Pan Bóg nie zesłał na ziemię drugiego potopu, bo przekonał się o bezskuteczności pierwszego. Ale Pan Bóg, to Pan Bóg. Inni niestety nie są tak powściągliwi i pewnie dlatego Europejski Instytut Dziedzictwa Zagłady, jedna z organizacji przemysłu holokaustu, utworzona w roku 2009 po konferencji w Pradze, zatytułowanej „Mienie okresu Holokaustu”, zwołanej gwoli wywarcia nacisku zwłaszcza na państwa Europy Środkowej, by zadośćuczyniły rozmaitym żydowskim roszczeniom majątkowym, przede wszystkim dotyczących tak zwanego „mienia bezspadkowego” – właśnie skrytykował Polskę za brak uległości wobec tych roszczeń. Mienie bezspadkowe jest to mienie, do którego nie roszczą sobie pretensji żadni prawni sukcesorzy i które – według zasad prawa rzymskiego, recypowanych przez wszystkie kraje cywilizowane – przypada państwu, którego obywatelem był ostatni jego właściciel. Takie zasady obowiązują zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Polsce. Dlatego naciski, jakie były i są wywierane na Polskę – niestety również przez polityków amerykańskich – mają na celu zmuszenie polskich władz, by stworzyły namiastkę podstawy prawnej, dzięki czemu żydowskie organizacje przemysłu holokaustu mogłyby stać się dysponentami potężnego majątku na terenie Polski. Konferencja w Pradze, w której jako reprezentant Polski uczestniczył Władysław Bartoszewski i podpisał wszystko, co mu tam podsunięto, miała na celu stworzenie tak zwanych „podstaw moralnych” dla wspomnianych roszczeń, to znaczy – rodzaju moralnego szantażu, który zmusiłby rządy państw Europy Środkowej do uległości. W tym celu były ambasador amerykański przy Unii Europejskiej, a ówcześnie – pełnomocnik do spraw holokaustu przy Hilarii Clintonowej, Stuart Eisenstadt, rezonował, jakoby holokaust był nie tylko „największym ludobójstwem w historii świata”, ale również – największym złodziejstwem w dziejach ludzkiej własności” – jakby nigdy nie słyszał o rewolucji bolszewickiej w Rosji, w następstwie której tam i w innych krajach wymordowano co najmniej 100 milionów ludzi, a co najmniej kilkanaście razy więcej zostało ograbionych z własności. Ale – jak pisał Franciszek Maria Arouet, zwany Wolterem – „kiedy Padyszachowi wiozą zboże, kapitan nie troszczy się, jakie wygody mają myszy na statku”, więc i pan Eisenstadt z miedzianym czołem ćwierkał z właściwego klucza. To trochę nieładnie, że urzędnicy w służbie Naszego Najważniejszego Sojusznika nie tylko opowiadają głupstwa – bo ani oni pierwsi, ani ostatni – ale, co gorsza – próbują przykładać rękę do operacji doprowadzania narodów uważanych za mniej wartościowe do stanu psychicznej bezbronności. Dlatego uważam, że skoro już Polska w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego udostępnia Stanom Zjednoczonym swoje terytorium dla potrzeb amerykańskiej globalnej rozgrywki z Rosją, ryzykując w razie czego zniszczenie tego terytorium wraz ze wszystkim, co na nim się znajduje, to Stany Zjednoczone nie tylko powinny powstrzymać się przed wywieraniem na Polskę nacisków w sprawie realizacji roszczeń żydowskich, ale solennie obiecać, że pod żadnym pozorem takich nacisków nie będą już wywierały. Oszukiwać i grabić to można ewentualnie wrogów, ale nie sojuszników, a poza tym, przyjaciołom trzeba mówić prawdę. No więc mówię.

Warto bowiem zwrócić uwagę, że ewentualna realizacja żydowskich roszczeń wobec Polski byłaby katastrofą nie tylko dla naszego państwa, ale również – co wydaje się nawet ważniejsze – dla naszego narodu. Rzecz w tym, że te roszczenia szacowane są na 65 miliardów dolarów, co stanowi równowartość rocznego budżetu Polski. W tej sytuacji jest oczywiste, że Polska nie jest w stanie wygenerować, zwłaszcza na poczekaniu takiej gotówki, bez spowodowania natychmiastowej katastrofy ekonomicznej i społecznej. Zatem, jeśli te roszczenia miałyby zostać zrealizowane, to tylko w naturze, czyli – w nieruchomościach. To jednak by znaczyło, że środowisko obdarowane takim majątkiem, dysponowałoby nim na terenie Polski, zyskując z dnia na dzień dominującą pozycję ekonomiczną, która natychmiast przełożyłaby się na dominującą pozycję społeczną i polityczną. Mówiąc krótko – naród polski zyskałby szlachtę jerozolimską, a więc we własnym kraju zostałby zepchnięty do roli społeczności drugiej kategorii. Do tego w żadnym wypadku nikomu dopuścić nie wolno, bo byłaby to najczarniejsza zdrada narodowa.

Stanisław Michalkiewicz

Co to się stało”Kruzenszterna” wpuścili do Polski?


 

12:41 29 KWIECIEŃ 2017

 

STS Kruzensztern

Rosyjski Kruzensztern zacumował w polskim porcie

© Sputnik. Igor Zarembo

POLSKA

11:21 29.04.2017Krótki link

1288160

Do portu w Świnoujściu wpłynął jeden z największych żaglowców świata i ostatnich windjammerów. Rosyjski STS Kruzensztern można zwiedzać bezpłatnie do niedzieli.

Żaglowiec ma 114,5 metra długości, około 14 metrów szerokości. Jego maszty sięgają na wysokość 56 metrów. Załoga statku może liczyć 257 osób.

Portem macierzystym jednostki jest Kaliningrad.

Żaglowiec otrzymała imię na cześć Iwana Kruzenszterna, dowódcy pierwszej rosyjskiej wyprawy dookoła świata podjętej w latach 1803-1806 na statkach „Nadieżda” i „Newa”.

„Rosyjski zagłuszacz” wyłączył chlubę amerykańskiej floty


 

12:34 29 KWIECIEŃ 2017

 

Amerykański niszczyciel rakietowy Donald Cook w akwenie Morza Czarnego

„Rosyjski zagłuszacz” wyłączył chlubę amerykańskiej floty

© Zdjęcie: U.S. Navy

ŚWIAT

22:47 20.04.2017Krótki link

Daily Mail

43104082207

Rosja posiada sprzęt, który jest zdolny do neutralizacji wszelkich amerykańskich okrętów wojennych. Cel osiąga się za pomocą systemu walki radioelektronicznej (WRE). O tym pisze Daily Mail, powołując się na rosyjskie media.

Pracownik na placu helioportu. Zdjęcie archiwalne

© SPUTNIK. ILIYA PITALEV

Rosja opracowała własny śmigłowcowy system nawigacji

Zaznaczono, że systemy WRE mogą „wykrywać i neutralizować dowolny cel od elektroniki okrętu do satelity”. Jako potwierdzenie gazeta pisze o tym, że kilka lat temu amerykański okręt wojenny „Donald Cook” stanął na Morzu Czarnym ze względu na to, że w pobliżu przeleciał Su-24 wyposażony w taki system.

Jak zaznaczył generał Sił Powietrznych USA Frehnk Gorenc, rosyjskie bronie radioelektroniczne paraliżują pracę amerykańskiej elektroniki. Amerykański niszczyciel posiadał nowoczesny system zarządzania informacją Aegis.

RZĄD PIS W PEŁNI POPIERA AMBASADORA PIEKŁO


KRESY.pl

Jan Piekło i Petro Poroszenko. Fot. twitter.com / @PLinUkraine

RZĄD PIS W PEŁNI POPIERA AMBASADORA PIEKŁO

29 kwietnia 2017/1 Komentarz/w polityka, Polska, Ukraina, Wydarzenia /Przez Marek Trojan

Polskie MSZ dobrze ocenia dotychczasową działalność ambasadora Jana Piekło na Ukrainie – stwierdził wiceminister Jan Dziedziczak w odpowiedzi na interpelację Roberta Winnickiego. Wcześniej Piekło twierdził, inaczej niż szef MSZ, że heroizacja Bandery przez władze Ukrainy nie wpłynie na wzajemne stosunki.

Jak informowaliśmy wcześniej, poseł Robert Winnicki w interpelacji skierowanej do MSZ zwrócił uwagę ministrowi Witoldowi Waszczykowskiemu, że ambasador RP w Kijowie Jan Piekło podważa stanowisko szefa polskiej dyplomacji ws. rozwoju banderyzmu na Ukrainie.

Przeczytaj: Robert Winnicki pyta min. Waszczykowskiego o dymisję ambasadora Piekły

Winnicki zauważył, że w jednym z wywiadów szef MSZ zapowiadał, że „jeśli na Ukrainie dojdzie do jakiejś wielkiej ogólnonarodowej fety z okazji 75 rocznicy UPA”, to „może się okazać, że z Polski nikt tam już nie pojedzie”.

Przeczytaj:W Kijowie zainaugurowano obchody 75. rocznicy UPA i wielką „kampanię informacyjną”

Z drugiej strony, ambasador Piekło w rozmowie z ukraińskimi mediami wyraził stanowisko sprzeczne z tym, które wyraził Waszczykowski. Zasugerował bowiem, że heroizacja Stepana Bandery przez władze Ukrainy nie wpłynie na dwustronne stosunki.

PRZECZYTAJ: Jan Piekło – zobacz kogo PiS zrobił ambasadorem na Ukrainie

W związku z tym lider Ruchu Narodowego wyraził oczekiwanie, że resort dyplomacji podejmie odpowiednie kroki wobec ambasadora i zapytał o jego dymisję.

 

W odpowiedzi wiceminister Jan Dziedziczak poinformował, że MSZ w pełni popiera polskiego ambasadora w Kijowie:

– Minister Spraw Zagranicznych dobrze ocenia dotychczasową misję dyplomatyczną Pana Ambasadora Jana Piekło na Ukrainie, która realizowana jest w trudnym dla tego państwa momencie dziejowym i ukierunkowana przede wszystkim na dalszy rozwój współpracy polsko-ukraińskiej.

Znany rosyjski kryminalista urządza Putinowi wywrotowe demonstracje


OnetWiadomości

 

IAR

dzisiaj 09:30

Rosjanie nie chcą Putina? Dziś seria protestów

Rosyjska opozycja ma dość rządów Władimira Putina. W Moskwie i ponad dwudziestu innych miastach Rosji zaplanowano na dziś akcje protestacyjne pod hasłem „Mamy cię dość”.

 

Wybory prezydenckie w Rosji zaplanowano na 18 marca 2018 rokuFoto: Michael Klimentyev / PAPWybory prezydenckie w Rosji zaplanowano na 18 marca 2018 roku

Organizatorem akcji jest ugrupowanie „Otwarta Rosja” założone przez byłego więźnia politycznego Michaiła Chodorkowskiego. Przeciwnicy Władimira Putina chcą złożyć w moskiewskim biurze administracji prezydenta oraz biurach regionalnych pisemne wnioski z prośbą, aby obecny gospodarz Kremla nie kandydował po raz piąty na najwyższy urząd w państwie.

Wybory prezydenckie w Rosji zaplanowano na 18 marca 2018 roku, a Władimir Putin, choć oficjalnie nie potwierdził swojego udziału, to jest traktowany jako najpoważniejszy kandydat.

W kilkunastu miastach lokalne władze wyraziły zgodę na zorganizowanie akcji „Mamy cię dość”, ale moskiewski samorząd powiedział – NIE. Jak informuje radio Echo Moskwy, biuro przyjęć na ulicy Jelinka w pobliżu Kremla ogrodzone zostało barierkami, a w pobliżu dyżurują oddziały policyjne.

 

Polub Onet Wiadomości

Źródło: IAR

 

Tematy: Władimir Putin, Rosja

OPERACJA „WISŁA” ZAKOŃCZYŁA LUDOBÓJSTWO POLAKÓW


Ks.Tadeusz Isakowicz-Zaleski

Ks.Tadeusz Isakowicz-Zaleski

Rozmyślania w blogu…

 

OPERACJA „WISŁA” ZAKOŃCZYŁA LUDOBÓJSTWO POLAKÓW
Oczekujemy anulowania uchwały Senatu w sprawie Operacji „Wisła”

Wisła
STANOWISKO FORUM MYŚLI POLSKIEJ

W kwietniu 2017 roku mija 70-ta rocznica tzw. Operacji „Wisła”. Operacja ta miała na celu powstrzymanie terroru ukraińskich szowinistów na południowo-wschodnich terenach polskiego państwa. Operacja „Wisła” była wymuszona na ówczesnej polskiej administracji przez nieustanny terror stosowany po wojnie przez Organizację Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińską Powstańczą Armię. Obejmował on głównie tereny dzisiejszego województwa Lubelskiego, Podkarpackiego i Małopolskiego. Kategorycznie potępiamy totalitaryzm komunistyczny, lecz stajemy w obronie polskiej ludności, poddawanej w latach 1944-147 ciągłym prześladowaniom, nękaniom i mordowaniu przez bandy upowskie. Pozostała na obszarze RP ponad stutysięczna mniejszość ukraińska i łemkowska stanowiła dla OUN i UPA silne zaplecze, powodując destabilizację kilkunastu powiatów.

Podstawowym celem przemieszczenia ludności ukraińskiej na Ziemie Zachodnie było uwolnienie się od nieustających aktów agresji i terroru OUN i UPA, mających w tej ludności silne zaplecze materialne i logistyczne. Przesiedlenie na tereny zachodnie spowodowało, iż przesiedleńcy znaleźli gospodarstwa o znacznie wyższym standardzie cywilizacyjnym niż mieli dotychczas. Przemieszczenie doprowadziło też do zniszczenia zbrojnego banderowskiego podziemia i ustabilizowania dramatycznej sytuacji na dużej części terytorium Polski. Głównym celem tej operacji było objęcie opieką terroryzowanej przez bandy UPA ludności polskiej. Poprzez wyeliminowanie zaplecza logistycznego UPA, mordy na Polakach ustały. Groźny ukraiński terror się skończył. A UPA ponosi całkowitą odpowiedzialność za konsekwencje tej operacji, ponieważ zmusiła Państwo Polskie do jej przeprowadzenia. Działania band OUN- UPA ułatwiały także nowym komunistycznym władzom likwidację polskiego podziemia niepodległościowego.

Operacja „Wisła” miała pełne przyzwolenie moralne i akceptację społeczeństwa polskiego, jako jedyny skuteczny środek do zakończenia dalszego przelewania polskiej krwi. Ludność ukraińska zapewniała zaopatrzenie band UPA w żywność, zakwaterowanie i wywiad. UPA zastraszała, okradała i mordowała ludność polską. Tworzyła w leśnych ostępach bunkry, magazyny amunicji i broni, bazy szkoleniowe, placówki medyczne, szkoły oficerskie i ośrodki mobilizacyjne. Dokonywała pogromów w Baligrodzie, Lutowiskach, w leśniczówce Muczne, w Myczkowcach, Cisnej i Solinie i w innych miejscowościach, mordując Polaków przy pomocy siekier, wideł i kos. To była bezpośrednia kontynuacja eksterminacji Polaków poprzez ludobójstwo dokonane na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej w latach 1939-45.

Oddziały UPA były, wedle badań historyków, wspomagane przez władze sowieckie w broń, amunicję i wyżywienie. Celem bojówek terrorystycznych było wyniszczenie elementu polskiego aż po San, palenie polskich wsi i opanowanie Przemyśla, a w drugim etapie tzw. oczyszczenie całego terenu aż po Rzeszów, dokąd sięgały plany budowy „Wielkiej Ukrainy”. Chodziło o realizację hasła: „(…) jak najwięcej Polaków wymordować, jak najwięcej spalić wsi, by Polska już nie była w stanie objąć w posiadanie swoich terytoriów”(…) Operacja „Wisła” zakończyła ukraiński terror i ludobójstwo Polaków.
Oczekujemy anulowania uchwały Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 sierpnia 1990 r. w sprawie Operacji „Wisła”, jako uchwały wymuszonej na senatorach. Potępiamy stanowisko Ośrodka Studiów Wschodnich, który w swoich dokumentach używa wobec Kresowian obraźliwego pojęcia „organizacje kresowiackie”. Protestujemy przeciwko ogłoszeniu przez Radę Obwodową Wołynia roku 2017 rokiem UPA. To hańba, iż mordercy Polaków, staną się oficjalnie bohaterami i otrzymają specjalne dodatki do emerytur, czyli nagrody za rzeź naszych rodaków.

Podzielamy stanowisko MSW wyrażone w Sejmie przez ministra Błaszczaka, dotyczące niedofinansowywania organizowanych przez środowiska ukraińskie uroczystości związanych z operacją „Wisła”. Rząd ukraiński nigdy nie wspomagał finansowo upamiętniania ofiar ludobójstwa na Kresach.

FORUM MYŚLI POLSKIEJ
Konwent Założycielski
Prof. Jerzy Robert Nowak –historyk, publicysta, przewodniczący
Prof. Tadeusz Marczak – historyk, publicysta
Dr Józef Osada – matematyk, działacz społeczny
Red. Stanisław Srokowski –pisarz, publicysta, rzecznik
Inż. Stanisław Żytecki, AK – działacz społeczny, sprawy organizacyjne
Członkowie:
Lech Jęczmyk – poeta, tłumacz
Red. Mirosław Kokoszkiewicz – publicysta, pisarz
Prof. Henryka Kramarz – historyk, eseistka
Dr Lucyna Kulińska – historyk, publicystka
Mirosław Majkowski – działacz społeczny, animator kultury
Mec. Stanisław Andrzej Potycz – działacz katolicki, publicysta
Maria Pyż – redaktorka polskiego radia we Lwowie, publicystka
Małgorzata Sołtysiak – katolicka działaczka społeczna, publicystka
Prof. Jan Wawrzyńczyk – językoznawca, rusycysta, polonista
Jerzy Zalewski – reżyser, pisarz, publicysta
Dr hab. Andrzej Zapałowski – historyk, publicysta
Ks. prof. Zygmunt Zieliński – historyk, publicysta
Tomasz Żak – reżyser teatralny, pisarz, publicysta

img951 img952 img953

Ukraińskie blokowanie habilitacji dr.Zapałowskiego


 

Xportal.plInformacje, Idea, Polityka29.04.2017

 

Polska: Ukraińcy próbowali zablokować habilitację dr. Zapałowskiego

28 kwietnia 2017 11:42

25 wkietnia uchwałą Rady Wydziału Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Sztuki Wojennej dr Andrzej Zapałowski otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk o bezpieczeństwie. Nadanie mu stopnia naukowego usiłowali uniemożliwić działający w Polsce ukraińscy nacjonaliści, o czym dr hab. Zapałowski poinformował na swoim profilu na jednym z portali społecznościowych.

„Nadmienię, iż wszystkie recenzje habilitacyjne i opinie członków komisji w formie pisemnej miałem pozytywne. Wobec powyższego Komisja Habilitacyjna podjęła uchwałę o skierowaniu wniosku na Radę Wydziału o nadanie stopnia” napisał Zapałowski.

„Nic by nie było w tym dziwnego, gdyby nie akcja środowisk powiązanych z przewodniczącym Związku Ukraińców w Polsce Piotrem Tymą, który osobiście publikował apele na swojej stronie Facebook o zablokowanie mi postępowania habilitacyjnego. W działania zaangażowało się kilka gazet i portali powiązanych z tym towarzystwem. Bardzo charakterystyczne było także to, że narracja tych ataków wskazuje, iż były one koordynowane z jednego ośrodka” relacjonował Zapałowski.

„To tylko pokazuje jak pewne środowiska ingerują pozamerytorycznie w formie szantażu w procedury administracyjne w Polsce” zauważył, dodając, iż „przyjdzie czas na bardziej konkretne przedstawienie sprawy i powiązań, a są one wiele mówiące także ze względów bezpieczeństwa Polski”.

(Na podst. Prawy.pl)

Germanizacja czyli dziadkowie z Wehrmachtu


 

WP Opinie

 

wp

 

 

ADAM GAAFAR

wczoraj (10:28)

Adam Gaafar: Pod sztandarem wroga

Podczas kampanii prezydenckiej w 2005 r. pojawiła się piorunująca wiadomość: dziadek jednego z kandydatów służył w Wehrmachcie. Józef Tusk – nie był jednak odosobnionym przypadkiem. Ostatnio wyszły na jaw podobne epizody z przeszłości Tony’ego Halika, a takich przypadków z pewnością jest więcej. W szeregach znienawidzonej armii walczyły wszak pod przymusem setki tysięcy Polaków.

Polak wcielony do Wehrmachtu rozmawia z żołnierzami 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka, sierpień 1944 r. w Normandii

Polak wcielony do Wehrmachtu rozmawia z żołnierzami 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka, sierpień 1944 r. w Normandii (Domena publiczna)

W dniu 21 września 1942 r. do Włodzimierza Kałdowskiego, 19-letniego fotografa-amatora z Bydgoszczy, przyszedł niespodziewanie telegram od brata Henryka. Z treści wynikało, że musi jak najszybciej udać się do rodzinnej miejscowości i stawić się wraz z najbliższymi na przesłuchaniu w niemieckim urzędzie. Spotkanie, które odbyło się trzy dni później, Włodzimierz zapamiętał następująco: „Doprowadzali do każdego stolika osobę: mamę, siostrę, brata. (…) Pytają siostrę, czy zna język niemiecki. Nie zna. Brata, czy zna niemiecki. Ja odpowiadałem: ,nie zna‘. Mama, czy ma jakichś krewnych w Niemczech. Mówię: ,nie ma’. A mama miała brata w Berlinie, który po I wojnie światowej – jako Polak – został w Berlinie i ożenił się z Niemką. Przez cały czas tam mieszkał”.

Volkslista

wp

Zgodnie z zasadami wyłożonymi w planie germanizacji polskiego społeczeństwa, członkowie rodziny Włodzimierza powinni zostać wpisani na volkslistę III kategorii (tzw. Eingedeutschte, do której oficjalnie zaliczano częściowo spolonizowanych autochtonów oraz Polaków niemieckiego pochodzenia). Stało się jednak inaczej. Przez blef Włodzimierza jego rodzina jako jedyna w okolicy nie otrzymała tzw. palcówek – dokumentów pełniących rolę niemieckich dowodów osobistych. Postawa Kałdowskiego była w tym czasie bardzo rzadkim przypadkiem – na tak stanowczy akt sprzeciwu decydowali się z reguły ludzie samotni, którzy nie musieli się obawiać, że narażą na niebezpieczeństwo swoich najbliższych.

Wpisanie na volkslistę było niezmiernie korzystne z punktu widzenia Wehrmachtu. Polacy, których na niej umieszczono, podlegali prawu niemieckiemu, a więc także ustawie z 1935 r. o obowiązku służby wojskowej. Na terenach RP anektowanych do Rzeszy wprowadzono ją oficjalnie w marcu 1941 r. jako Narodową Listę Narodowościową (Deutsche Volksliste, w skrócie DVL). Wbrew powszechnej dziś opinii procedurą tą nie były objęte wyłącznie osoby świadomie kolaborujące z okupantem, dlatego stawianie kwestii „dziadka z Wehrmachtu” na równi z narodową zdradą i posługiwanie się nią w celu wzbudzenia poczucia wstydu u potomnych, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Co więcej, SS i NSDAP przyznawały niektórym grupom niemiecką kategorię narodowościową już od samego początku okupacji, a więc jeszcze przed pojawieniem się tzw. folksdojczów.

Żołnierze mimo woli

Ponieważ posiadanie niemieckiego obywatelstwa było warunkiem koniecznym stawianym wszystkim mężczyznom w wieku poborowym, okupant wywierał na Polakach pewne formy nacisku. Wehrmacht nie miał wprawdzie dużego wpływu na politykę okupacyjną, ale urzędnikom w równym stopniu zależało na wzroście liczebności niemieckiej armii. Z tego względu stopniowo rewidowano sztywne reguły związane z ustalaniem danej kategorii narodowościowej. W początkach okupacji wpisani do III grupy otrzymywali niemieckie obywatelstwo jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Przez pierwsze dwa lata prowadzono ponadto politykę mającą na celu wysiedlenie Polaków z terenów wcielonych, z wyjątkiem osób przeznaczonych do niewolniczej pracy. Z czasem SS uznało jednak, że na tych terenach może znajdować się „wartościowa rasowo” grupa pośrednia, nadająca się do zniemczenia. Od stycznia 1942 r., gdy wojsko niemieckie coraz mocniej wykrwawiało się w ZSRR, otrzymanie III grupy wiązało się już z tymczasowym obywatelstwem niemieckim na 10 lat. Kryteria, którymi kierowali się Niemcy przy włączeniu danej osoby do tego grona stały się odtąd bardzo uproszczone, żeby nie powiedzieć – niedorzeczne. „Wystarczyło znać niemiecki, mieć rodzinę w Niemczech i automatycznie dostawało się III grupę. (…) Wszyscy z naszej ulicy dostali III grupę, wszyscy byli w wojsku, nawet synowie policjantów” – wspominał po latach Kałdowski. On sam uniknął ostatecznie wcielenia do Wehrmachtu, ale zapłacił za to wysoką cenę: trafił do obozu koncentracyjnego w Elblągu.

wp

Niemieccy żołnierze usuwają polskie symbole z budynków przy dawnej granicy pomiędzy Gdynią i Sopotem, 1939 r. (fot. Domena Publiczna)

Podziel się

Wielu rekrutów traktowało służbę w znienawidzonych barwach jako etap przejściowy przed dołączeniem do armii polskiej, ale byli też tacy, którzy przyzwyczajali się nowego stylu życia i nawiązywali przyjaźnie z niemieckimi towarzyszami broni. Niemniej niechęć Polaków w stosunku do poboru była powszechna, o czym świadczą nie tylko wspomnienia wcielonych i ich rodzin, ale również oficjalne niemieckie dokumenty. W sprawozdaniu sporządzonym w marcu 1943 r. przez Służbę Bezpieczeństwa Rzeszy z Katowic czytamy: „To, że nowe powołania mogą zostać przeprowadzone często przy wyraźniej niechęci [powoływanych, uwaga red.], a często z użyciem środków przymusu, jest zjawiskiem powszechnie występującym. (…) Tak można wywnioskować szczególnie na podstawie opinii małych dzieci (6–8 lat) z całych klas; powołanie traktowane jest jako wielkie nieszczęście, które spotkało rodzinę, i z tego powodu trzeba płakać”. Niektórzy poborowi traktowali jednak służbę w Wehrmachcie jako pewien rodzaj młodzieńczej przygody.

„Problemy rasowe” Wehrmachtu

Podpisanie volkslisty było dla Polaków rozwiązaniem pragmatycznym, z czego zdawały sobie sprawę również władze RP na uchodźstwie. Zgodnie z relacją Joachima Cerafickiego, poborowego z Grudziądza, polski rząd w Londynie przekonywał rodaków, że „należy stwarzać wrażenie uległości wobec okupanta, aby ponieść jak najmniejsze straty”. „Polska bez Polaków nic nie będzie znaczyła” – miał powiedzieć gen. Władysław Sikorski na antenie brytyjskiego radia BBC. Tymczasem Niemcy szybko zaczęli borykać się z problemami formalnymi, wynikającymi ze zbyt szybkiej i niezbyt roztropnej polityki mobilizacyjnej. Urzędnicy skarżyli się na chaos organizacyjny, a dowódcy Wehrmachtu nie mieli często pomysłu jak uporać się z podejściem do osób, którym przypadła III grupa narodowościowa. Był to istotny kłopot zwłaszcza przed 1942 r., gdy należący do tej grupy żołnierze nie mieli jeszcze przyznawanego obywatelstwa niemieckiego. Niemniej w latach późniejszych byli postrzegani niewiele lepiej, jako obywatele drugiej kategorii. Na nieszczęście dowódców w armii niemieckiej pojawili się również poborowi zakwalifikowani do IV grupy, do której zaliczano spolonizowane osoby niemieckiego pochodzenia, biorące przed wojną aktywny udział w polskim życiu polityczno-społecznym. Ponieważ w Rzeszy powszechnie nazywano ich renegatami, pewne było, że nie zyskają oni szacunku u niemieckich żołnierzy.

Z czasem pojawiły się sugestie, aby osoby te zwolnić ze służby w Wehrmachcie. Jak zauważył prezydent rejencji katowickiej: „Szczególnie jaskrawo wypływa ten fakt w przypadku synów [powstańców], którzy znajdują się w wieku poborowym bądź są już powołani do Wehrmachtu, na froncie zostali już sprawdzeni albo ranni. Stale napływają [w tej sprawie] podania z placówek wojskowych, które stawiają się za takimi żołnierzami”. Ostatecznie Niemcy postanowili przyznawać osobom, które nie wypełniły jeszcze ankiety DVL (a kwalifikowały się do IV kategorii) grupę II lub III. Miało to – jak tłumaczono – zapobiec negatywnemu wpływowi na „ducha walki”, którą mogłaby przynieść niekorzystna dla żołnierzy decyzja w sprawie obywatelstwa.

Życie w Wehrmachcie

W powojennych relacjach Polaków wcielonych do Wehrmachtu nieustannie powtarza się jeden istotny motyw: podpisując volkslistę nie uważali, że dokonują czynu heroicznego, ale też – nie twierdzili, aby czyn ten okrywał ich hańbą. Bardzo wyraźnie widać to we wspomnieniach Cerafickiego, który służąc w armii Hitlera nie czuł się ani bohaterem, ani ofiarą. „Jeśli czytelnik odniesie wrażenie, że byłem człowiekiem odważnym, to oświadczam, że się myli” – podkreślał we wstępie swojej autobiografii. Uważał – podobnie jak inni poborowi, że jedynie starał się dopasować do zaistniałej sytuacji.

Wysiedlenie Polaków z terenów anektowanych (fot. Domena publiczna)

Podziel się

wp

Dopasowanie to okazało się nad wyraz skuteczne, Niemcy uznali bowiem Ślązaków i Pomorzan za wyjątkowo walecznych żołnierzy. Oczywiście panowała też wobec nich nieufność, stąd w Gdańsku i Wrocławiu – kluczowych dla Wehrmachtu okręgach wojskowych, w których rekrutowano Polaków – wydano dowódcom specjalne instrukcje dotyczące żołnierzy z DVL III. W instrukcji wrocławskiej z 1 lipca 1943 r. wyjaśniano: „Jako żołnierze Górnoślązacy według wszystkich frontowych ocen i doświadczeń są oceniani doskonale (…), o ile tylko nie są traktowani ze względu na ich nazwisko lekceważąco i szyderczo. (…) Duma i ambicja w sposób odpowiedni pobudzone, doprowadzą tych ludzi samych do tego, by publicznie prezentować się jako niemieccy żołnierze i rozmawiać tylko po niemiecku”. W instrukcji gdańskiej podkreślano natomiast, że „zaufanie wpisanych na DVL III łatwo uzyskać poprzez otwartość, sprawiedliwość i roztaczaną nad nimi opiekę”. Jednocześnie intryguje, że Niemcy nie wykluczając przypadków dezercji byli przekonani, iż nie będą one wynikały z wrogości wobec Rzeszy, lecz niejasnego dla żołnierza statusu dotyczącego przyznania mu obywatelstwa.

Obraz kreowany przez niemiecką propagandę był jednak bardzo daleki od rzeczywistości. Poborowi czuli zwykle lęk i niepokój związane z długą rozłąką z rodziną oraz osadzeniem w całkowicie obcym środowisku, jakim był niemiecka armia. Pomimo niemieckich starań przy wyjeździe poborowych śpiewano polskie piosenki, a na Pomorzu znany był nawet przypadek żegnania ich przy akompaniamencie polskiego hymnu. Aby uniknąć tego typu sytuacji, Niemcy zmuszeni byli wkrótce wprowadzić zakaż żegnania rekrutów na dworcach. Z listów poborowych wynika, że przechodzili ciężkie szkolenie wojskowe. Dodatkowo każdy wpisany na DVL III musiał odbyć kurs języka niemieckiego. Pomimo prób asymilacji, antagonizmy polsko-niemieckie były na tyle silne, że niekiedy dochodziło z tego powodu do bójek pomiędzy żołnierzami. Wszelkie różnice zacierały się szybko już po trafieniu na front – zwłaszcza wschodni. Polacy coraz bardziej ulegali antybolszewickiej propagandzie, a ich wolę walki wzmocniły dodatkowo doniesienia o mordzie katyńskim.

Po wojnie

Niektórzy żołnierze zdezerterowali pod koniec wojny do polskich oddziałów, w których nie zawsze chętnie przyznawali, że służyli wcześniej w Wehrmachcie. Od 1943 r., gdy klęska Niemiec zdawała się nieunikniona, dochodziło do coraz większego oporu wobec poboru. Chociaż przed tym okresem sytuacja znacznie utrudniała zdecydowanie się na taki krok, po wojnie służba Polaków w niemieckiej armii traktowana była ( i wciąż jest) jako temat wstydliwy. Zwykle przedstawiano te osoby jako ofiary, co – jak już zostało wspomniane wcześniej – nie zawsze pokrywało się z opiniami samych wcielonych. W pierwszych latach powojennej Polski starano się jednak ten wątek zatajać usuwając np. niemieckie napisy na grobach poległych żołnierzy oraz informacje o przyczynach ich śmierci.

wp

Gerard Wodarz, przedwojenny piłkarz. Wcielony do Wehrmachtu w 1941 r. (fot. Domena publiczna)

Podziel się

Z czasem wątek Polaków w Wehrmachcie próbowano wpisać w naszą rodzimą martyrologię. Pomorski historyk Konrad Ciechanowski widział w nich mickiewiczowskich Wallenrodów, którzy mieli od środka osłabiać siły wrogiego państwa. Warto zwrócić jednak uwagę, że wielu z poborowych nie wskazywało w powojennych wspomnieniach na postawy patriotyczne, ale zwykłą chęć przeżycia i zapewnienia bezpieczeństwa najbliższym. Bez względu na postawy jakie przyjmowali, jedno jest pewne: skomplikowane losy wcielonych winny dziś służyć wyłącznie historycznym refleksjom, a nie politycznym rozgrywkom.

Adam Gaafar, Wojna Revue

WP Opinie

Korea znawu zagrała na Trupowym nosie


OnetWiadomości

 

dzisiaj 00:41

Korea Północna przeprowadziła kolejny test rakiety balistycznej

Korea Północna przeprowadziła kolejny, nieudany, test rakiety balistycznej – donosi agencja Yonhap, powołując się na wojskowe źródła Korei Południowej.

 

Foto: PAP

Test miał mieć miejsce w sobotę nad ranem lokalnego czasu. Nie wiadomo, jaką odległość osiągnęła wystrzelona na północ od Pyongyang rakieta. Ale, jak informuje z kolei amerykańska armia, próba była nieudana. Rakieta miała eksplodować tuż po wystrzeleniu. Według nieoficjalnych informacji nie opuściła granic Korei Północnej.

Wystrzelona rakieta to najprawdopodobniej pocisk średniego zasięgu typu KN-17.

Korea Północna nie skomentowała oficjalnie wydarzenia.

 

Północnokoreański reżim przeprowadził test dzień po tym, jak sekretarz stanu USA Rex Tillerson, występując na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ, ostrzegł, że brak reakcji na nuklearne i rakietowe ambicje Korei Północnej może spowodować „katastrofalne skutki”.

Z kolei prezydent USA Donald Trump w czwartkowym wywiadzie dla agencji Reutera zaznaczył, że rozwijanie przez Pjongjang programu nuklearnego i balistycznego może skutkować „bardzo, bardzo poważnym konfliktem”.

Administracja Trumpa deklarowała jak dotąd, że wobec Korei Północnej „wszystkie opcje są na stole”, łącznie z atakiem militarnym. Jednak oficjalne źródła w Waszyngtonie oceniają, że uprzedzający atak jest mało prawdopodobny. Strategia USA wobec Pjongjangu opiera się obecnie na wywieraniu nacisków na reżim przy współdziałaniu z Chinami, najważniejszym partnerem handlowym Korei Północnej.

Władze północnokoreańskie kontynuują program jądrowy i próby rakietowe mimo zakazujących rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i międzynarodowych sankcji. Zapowiadają też budowę międzykontynentalnej rakiety balistycznej, która mogłaby dosięgnąć terytorium USA.

Onet Wiadomości

Na podstawie: Yonhap , Onet , PAP

Upadły patriota lewicowy wybrania antypolskiego żabojada


Rzepa.pl

arb

Leszek Miller o słowach Emmanuela Macrona: Powinniśmy dalej kochać Francuzów

publikacja: 28.04.2017

aktualizacja: 28.04.2017, 21:48

Foto: Fotorzepa, Jerzy Dudek

  • To słowa adresowane do lokalnego elektoratu – tak o wypowiedzi Emmanuela Macrona, kandydata na prezydenta Francji, który powiedział, że jeśli zostanie prezydentem, opowie się za sankcjami UE wobec Polski, która „naruszyła wszystkie zasady Unii”.

 

 

Miller zwrócił uwagę, że Macron przemawiał w trakcie intensywnej kampanii wyborczej przed II turą wyborów prezydenckich zwracając się do mieszkańców rodzinnego miasta w sytuacji, gdy produkcję z zakładu działającego we Francji przenosi się do Polski.

Były premier radził, aby politykę Macrona oceniać „gdy zostanie prezydentem”.

„Nieprofesjonalizmem” nazwał z kolei Miller „histeryczną reakcję polskich polityków” na wypowiedź kandydata na prezydenta Francji.

Były premier radził, by nie przejmować się tym, co jest mówione w trakcie kampanii wyborczej.

  • Powinniśmy dalej kochać Francuzów chociażby poprzez cesarza Napoleona, francuski szampan, Brigitte Bardot, trzech muszkieterów, impresjonistów, modę, Chanel – wyliczał.

W II turze wyborów prezydenckich we Francji, która odbędzie się 7 maja, Emmanuel Macron zmierzy się z Marine Le Pen.