Magdalena Rigamonti
Nie dam się zakneblować
Na procesie czułam się tak, jakby apostołowie wysłali do sędzi faks z nieba, w którym było napisane, że są na mnie obrażeni – mówi piosenkarka Dorota Rabczewska – Doda, skazana za obrazę uczuć religijnych.
Doda / fot. MW Media
Newsweek: Pięć tysięcy złotych to dla pani dużo?
Doda: Zależy na co. Ale jak to mówił mój świętej pamięci dziadek, jak trzeba, to i na zapałki można wydać sto złotych, a jak nie trzeba, to nawet grosza szkoda.
Za obrazę uczuć religijnych trzeba?
Nie trzeba. Wyrok jest nieprawomocny. I będę się odwoływać, walczyć o to, żeby nikt nie musiał płacić za to, co myśli. Stać mnie na prawdę i wydaje mi się, że w kontekście procesu z zeszłego tygodnia to zdanie nabiera nowego znaczenia. Chciałabym, żeby każdy w tym kraju bez względu na zasób portfela mógł mówić to, co myśli.
Przypomnijmy, o co ten proces. Latem 2009 roku udzieliła pani wywiadu, w którym powiedziała, że “bardziej wierzy w dinozaury niż w Biblię”, bo ciężko wierzyć w coś, co spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła”. Urażeni poczuli się Ryszard Nowak z Komitetu Obrony przed Sektami i senator PiS Stanisław Kogut. A prokuratura oskarżyła panią o obrażanie uczuć religijnych.
Sprawa się jeszcze nie skończyła. Wierzę, że znajdzie się przytomny sędzia, a przez tę całą szopkę dojdzie do rewolucji w skostniałym myśleniu każdego obywatela. Każdy ma prawo do swoich poglądów religijnych. Nie muszę ich rejestrować w urzędzie, by móc je wyznawać. Zatem to wszystko jest śmieszne, groteskowe nawet. Jak się jednak okazuje, w Polsce jest grupa fanatyków, którzy śledzą wszystko, co nie jest po ich myśli.
Dlaczego nie było pani w sądzie na ogłoszeniu wyroku?
Byłam na wcześniejszych dwóch rozprawach i żałuję, że wstałam tak wcześnie. Mogłam się wyspać i nie zawracać sobie głowy. Poszłam tam, bo mam sporo do powiedzenia. Jednak trudno dyskutować z kimś, kto nie ma żadnych argumentów i odrzuca wszystkich moich świadków historyków. Jedynym świadkiem był jakże obiektywny, potrafiący na chłodno, z dystansem przeanalizować sprawę ksiądz. Po tym procesie jeszcze bardziej utwierdziłam się w przekonaniu, że wierząca raczej nie będę i swojego dziecka też raczej nie ochrzczę. Samo będzie decydować, do jakiego ugrupowania duchowego się przyłączy.
Będzie pani miała dziecko?
Na razie nie zamierzam. Nie, nie chcę mieć dzieci. Nie czuję takiej potrzeby. Prokreacja nie jest moim celem.
Wychodzi na to, że jest pani chłopcem do bicia. Kiedy Nergal, zresztą pani były narzeczony, podarł Biblię, sąd uznał, że to kreacja artystyczna. A kiedy pani powiedziała, co myśli na temat autorów Biblii, nie był taki wyrozumiały.
Może gdybym powiedziała to na scenie, to paradoksalnie byłabym uniewinniona. Ale kiedy odpowiadam na pytanie dziennikarki poza sceną, to już jest przestępstwo. Sędzia bardzo subiektywnie oceniła całą sprawę. Najpierw wyprosiła z sali wszystkich fotografów, a potem swoimi wypowiedziami tylko potwierdzała, że nie ma zielonego pojęcia o czystej nauce. A wystarczyło, żeby obejrzała kilka programów na Discovery czy BBC albo chociaż TVP Historia, a już by liznęła trochę faktów. Ale pewnie ma w domu tylko Jedynkę, Dwójkę i Polsat, więc nic nie mogę na to poradzić. W tym sądzie czułam się tak, jakby apostołowie wysłali do niej faks z nieba, w którym było napisane, że są na mnie obrażeni. Ale przynajmniej dzięki tej sprawie jest pozytywne zamieszanie i to się liczy.
Pani chyba ten rozgłos też się przyda? Wydała pani niedawno płytę, nagrała z rozmachem teledysk.
Mnie już nie trzeba większego rozgłosu, bo to tak, jakby chcieć bardziej rozpromować coca-colę. Nie sądzę, że jakiś decydent ze światowej wytwórni płytowej przeczyta newsa o procesie, zadzwoni do mnie i powie: “Zróbmy płytę, bo tak jak ty też jestem niewierzący”. Albo zaproponuje, żebyśmy zagrali jakiś satanistyczny secik. Mam tylko nadzieję, że zmieni się coś w polskich sądach.
Co pani chciałaby zmieniać?
Nie może być tak, że osoba kompletnie nieobiektywna, ewidentnie zaangażowana w Kościół katolicki, a z taką miałam do czynienia podczas procesu, orzeka w sprawach dotyczących religii, gdyż oskarżony z góry jest skazany na porażkę, a cały przebieg sprawy bardziej przypomina mszę.
To będzie trudne, bo ponad 90 procent Polaków to katolicy.
Bzdura kompletna. Coraz więcej ludzi odwraca się od Kościoła. Coraz więcej też ma do niego podejście zdroworozsądkowe. Moi rówieśnicy mówią wprost, że mają dość tego, co robi Kościół. Chcą mieć prawo wyboru.
Kiedy się pani odsunęła od Kościoła?
Jako dziecko bardzo lubiłam kościół, bo tam można było głośno śpiewać. Jednak kiedy już chciałam się zapisać do chóru, to okazało się, że mnie tam nie chcą, bo śpiewam najbardziej doniośle i wszystkich przyćmiewam. Poza tym do kościoła chodzili wszyscy moi znajomi. To było miejsce radosnych spotkań i do pewnego momentu nawet mi się tam podobało. Ale wiadomo, że jak się dorasta, to pojawiają się pytania. A jak się zadaje pytania, to się podważa. A jak się podważa, to się dochodzi do różnych wniosków. I jestem pewna, że za te wnioski nie można nikogo karać.
Podobno jak trwoga, to do Boga.
Rzadko kiedy jestem zatrwożona. A jeżeli już, to pocieszenia szukam w ramionach mojego chłopaka, który mnie najlepiej odstresowuje, jeśli pani wie, o czym mówię.
W zeszłym roku brytyjski “Guardian” napisał po pani procesie…
Co to jest “Guardian”?
Jeden z największych brytyjskich dzienników.
Nie znam się na tym. Nie obchodzą mnie brytyjskie dzienniki. Jestem trochę odrealniona.
Nie śledzi pani tego, co o pani piszą?
To takie dziwne po dziesięciu latach kariery? Można śledzić przez pierwsze trzy lata, ale teraz już mi się nie chce.
Nie wierzę.
Niech pani nie wierzy. Kiedy informacje na mój temat zaczęły być tak monotematyczne i przewidywalne jak kupa z rana, to przestałam je śledzić. Zdaję sobie sprawę, że po tym procesie wszystkie media na świecie są za mną i piszą, że Polska jest zacofana.
I że pani broni wolności słowa.
Jeśli będę jakimś kamieniem milowym w tej kwestii, to spoko. Jednak nie przypisuję sobie nie wiadomo jakich dalekosiężnych zasług, które dostrzegają zagraniczne media.
Myślałam, że pani ma jakieś społeczne aspiracje, że pani chce Polskę zmieniać albo przynajmniej trochę ją rozruszać.
Marzę, by większość roku mieszkać poza granicami Polski. Będziecie musieli sami się rozruszać. Założycie sobie rozrusznik i jakoś pójdzie.
Do całego społeczeństwa pani to mówi?
Nie, nie do całego. Jest sporo mądrych ludzi, którzy patrzą na wszystko, co się dzieje w Polsce, z dystansem. Chociaż jak widzą, że do sądu trafia pozew złożony przez dwuosobowe stowarzyszenie walki z sektami, to też chcą stąd – że tak powiem – wypierdalać.
A pani kiedy, że tak powiem, wypierdala?
Nie muszę się nikomu spowiadać i opowiadać konkretnie o swoich planach wyjazdowych. Niebawem, w każdym razie. I tak uważam, że o 10 lat za późno.
Mówi pani jak zgorzkniała artystka po przejściach.
Ale nią nie jestem, po prostu myślę rozsądnie. Wszystkim młodym ludziom, którzy mają talent i urodzili się w Polsce, a chcą robić karierę w show-biznesie, radzę, żeby kupowali pierwszy lepszy bilet i uciekali z tego kraju.
Bo?
Bo w Polsce nigdy nikt Cię nie doceni! Tutaj nie będziesz mógł się rozwijać, zawsze będą ciągnąć cię do szeregu i porównywać do innych. Tutaj nigdy nie będziesz miał żadnego wsparcia i nigdy nie będziesz mógł czuć się sobą.
O sobie pani mówi?
Tak, o sobie. I wiem, co mówię, bo to wszystko przeżyłam.
Kto tak panią ciągnie do szeregu, kto zabrania się rozwijać?
Bycie artystą to nie może być wieczna walka. Artysta chce tworzyć w spokoju i twórczość konfrontować z fanami. A nie ciągle się borykać z falą krytyki i nienawiści. W Polsce prawie każdy powinien pójść do psychologa, by ten powiedział, jak skupić się na pozytywnym myśleniu. Na razie to prawie każdy Polak ma taką minę, jakby miał gówno pod nosem. I mnie się to nie podoba.
I dlatego się pani z Polski wyprowadza?
Chcę mieć dwa domy, w kraju i za granicą. Przecież ja tu mam rodzinę, przyjaciół, znajomych.
Karierę.
Tego nie powiedziałam. Mam hipisowskie podejście do życia, więc skoro przez 13 lat robiłam karierę, śpiewając, to może następne dziesięciolecie poświęcę smażeniu homarów, czytaj lobsterów. (śmiech)
Sama pani to wymyśliła?
To tylko przykład.
Bo śpiewanie jest najważniejsze?
Nie, dlaczego? Dla mnie nie jest najważniejsze. Dostosowuję się do emocji i pragnień w mojej głowie. Był taki moment, że chciałam całą Polskę postawić do góry nogami. Kiedy miałam 17 lat, wyprowadziłam się z rodzinnego Ciechanowa i zamieszkałam w Warszawie. Bez pieniędzy, bez kontaktów i w ciągu kilku lat wszyscy zwariowali na moim punkcie. Dostałam to, co chciałam, a teraz już się trochę duszę, więc wyjeżdżam. Klaustrofobicznie tu nieco.
I co będzie pani robić?
Śniadania, kurwa, będę robić. Ależ to jest polskie pytanie! Jeszcze proszę dodać, że mi się nie uda i że jest trudno, i nie poradzę sobie w obcym kraju. Nie znoszę takiego memlenia. W życiu trzeba być szczęśliwym, a nie memlać. Piersi w przód, do góry nos, los idzie na nas, to my na los. No, daj spokój, dziewczyno.
Proszę bardzo. Dlaczego pani cały czas na mnie pokrzykuje?
Nie pokrzykuję. Mam taki styl rozmawiania. Nie znamy się, to pani nie wie. Przywykłam, że za każdym razem ktoś mnie atakuje, więc odpieram atak i może dlatego mówię takim tonem. A może przejęłam codzienny ton Polaków? Za każdym razem, kiedy wyjeżdżam z Polski, to się zmieniam. Już na Okęciu jestem inna. Przypominam dawną siebie. Schodzi ze mnie całe ciśnienie. Mój facet ostatnio przyuważył, że kiedy tylko przekraczam granicę naszego pięknego kraju, staję się spokojną, uśmiechniętą, radosną, prospołeczną dziewczyną.
Polska panią dołuje?
Dziwi się pani? Może pani ma inne aspiracje. Nawet ogromne dawki pozytywnego myślenia, które mam w sobie, czasami nie wystarczają. Nie jestem na szczęście w depresji jak większość polskich artystów, którzy twierdzą, że moja decyzja o wyjeździe jest słuszna, i gratulują mi odwagi.
Może chcą się pozbyć konkurencji?
Nie sądzę, bo dla każdego jest miejsce na scenie. W głębi duszy zazdroszczą mi, że potrafię wziąć byka za rogi. Myślę, że wszyscy się musicie zastanowić, dlaczego barwne, niesamowite jednostki chcą uciekać z tego kraju. Koledzy artyści też by chcieli, ale się boją.
Pani też narzeka.
Ja nie narzekam. Ja stwierdzam fakt. Uważa pani, że mówienie prawdy to narzekanie? Chcę po prostu zmienić miejsce zamieszkania, bo mi się tu nie podoba, nie lubię tej mentalności. Jestem z innego świata i nie pasuję tutaj. Boję się, że zgnuśnieję. Chciałabym wymieniać energię, a nie tylko dawać.
Skąd się pani taka wzięła? Pani rodzina różni się od innych polskich rodzin?
Moja rodzina jest zupełnie od czapy. Tata jest czempionem, mistrzem świata w podnoszeniu ciężarów, i zawsze powtarzał, że to, czy jesteśmy najlepsi, zależy od tego, jak sami siebie postrzegamy. W domu zawsze było wesoło, wyluzowany klimat, a najważniejsza była dyskusja i nic na siłę. Zawsze czułam ogromne wsparcie i nigdy w domu nikt z nas nie miał powodów do płaczu. Potężna dawka miłości i nie krępujemy się, gdy chcemy ją sobie okazywać. To chyba nie jest typowa polska rodzina, co? Wiem, że można osiąść, machnąć ręką i powiedzieć: OK, niech będzie tak, jak jest. Tych mniej asertywnych to czeka.
Nie myślała pani, żeby zająć się polityką? Pani ojciec startował w wyborach parlamentarnych z listy PJN.
Mnie polityka nie interesuje, od razu powiem dlaczego – bo nikt tu niczego nie docenia. Wdzięczność umiera pierwsza. I to na każdym kroku. Zawsze do kogoś się przypieprzą. Jak usłyszałam, że na Owsiaka jest nagonka, to się wstydziłam. I ja mam coś robić, być prospołeczna, kiedy jest taka reakcja na człowieka, który uratował wielu ludzi? A niby dlaczego?
Żeby ludziom pomagać na przykład.
(śmiech) Pomagam, ale po cichu. Biorę udział w akcjach charytatywnych nie dla rozgłosu. Bo gdy chcesz nagłośnić problem, to jest tak, jak z przyjaciółką i jej facetem: pokłócą się, chcesz im pomóc, a potem ty jesteś winna kłopotom w ich związku. Nie ma o co walczyć. W Polsce wszyscy bohaterowie zginą marnie. Tu się bohaterów nie szanuje, tu się ich gnoi. Niektórych się co prawda docenia, ale dopiero po śmierci, a i to nieczęsto. Na miejscu Owsiaka już dawno bym stąd wyjechała i robiła taką Orkiestrę gdzieś na świecie, by pomagać dzieciom np. w Afryce. Albo taki kapitan Wrona. Zajebiście wylądował. Cały naród dumny, ale tylko przez chwilę. Bo już po chwili dociekliwy naród pyta, czy Wrona nie powinien powiedzieć pasażerom siedem godzin przed wylądowaniem, że coś jest nie tak. To zaczyna być komiczne, tragikomiczne nawet. A ja tragikomedii nie cierpię.
Coś dla pani znaczy tożsamość narodowa?
Pyta mnie pani, czy mam jakieś patriotyczne ciągoty?
O to też. Ale również o to, czy za granicą nie wstydzi się pani, że jest Polką?
Ależ skąd! Choć nie jest łatwo. Zdarza się, że napierdolony Polak się drze: “Doda, zrób mi loda”. Albo inni “pod wpływem” ziomkowie rzygają do basenu.
To pani wspomnienia z wakacji?
Nie tylko. Albo wyciąganie telefonów i robienie bardzo dyskretnie zdjęć. Zapewniam, że nie muszlom na plaży. Ale przy tym wszystkim jest we mnie iskra patriotyzmu, bo gdyby tu była jakaś międzynarodowa zadyma, to na pewno poszłabym walczyć o swoich. To tak jak w rodzeństwie – drze się koty, patrzy bykiem, ale jak przychodzi co do czego, staje się w obronie.
Na barykady by pani poszła czy jako sanitariuszka?
Kłócę się z moimi rówieśnikami, którzy mówią, że gdyby wybuchła wojna, to mieliby Polskę gdzieś, uciekaliby, ratowaliby siebie. A ja bym poszła walczyć, przelewać krew. Chyba tak zostałam wychowana, w jakimś takim patriotycznym obowiązku wobec ojczyzny. Z domu to wyniosłam. Mój ojciec jest wielkim patriotą.
Mnie się zdaje, że tylko pani straszy tym wyjazdem. Przecież kilka tygodni temu zmieniła pani firmę zajmującą się pani interesami.
Jestem w Polsce marką i kiedy wyjadę, to i tak będę przyjeżdżać na trasy koncertowe. Wszystkie 98 nagród, jakie dostałam przez lata kariery, są tak naprawdę od moich niesamowitych fanów, o których nigdy nie zapomnę. Tak zwane środowisko, polski show-biznes, żadnej nagrody nigdy mi nie dał. Poza tym Doda to są ciuchy, biżuteria, sklepy internetowe. To machina, dzięki której utrzymywanych jest około stu rodzin moich współpracowników i jestem za nich odpowiedzialna.
Jaką jest pani szefową?
Bardzo konkretną, sprawiedliwą, obiektywną, ale niezbyt sentymentalną. Mogę się z każdym napić wódki, pójść razem na wesele. Ale jeśli chodzi o mój wizerunek, moją twarz, czyli to, na co oni wszyscy pracują, to nie mam sentymentów. Niedawno pani w radiu zapytała mnie, czy miałam jakieś zabawne sytuacje na scenie podczas koncertów. Zdałam sobie sprawę, że nie, bo ja na scenie jestem superprzytomna. Widzę wszystko: każdy błąd tancerza, fałsz gitarzysty czy chuligana w 10. rzędzie. Mam zespół cech, które predysponują mnie do bycia perfekcyjną gwiazdą. O, pan Palikot do mnie napisał. (Doda czyta SMS-a)
Jakie ma pani relacje z panem Palikotem?
Żarciki sobie różne robimy. Rozmawiamy o moim procesie sądowym. Luźna rozmowa. Nic więcej.
Chciałby, żeby pani go popierała?
Może by i chciał, ale wie, że nic z tego nie będzie. Nie zamierzam angażować się w politykę. Jestem apolityczna i wszyscy o tym wiedzą. Chociaż mam projekt jednej ustawy. I Palikot mógłby spróbować ją przeforsować. Myślę o małżeństwach poligamicznych dla kobiet. (śmiech)
Czyli jedna kobieta ma, dajmy na to, czterech mężów?
Maksymalnie sześciu. Na świecie nie ma jeszcze czegoś takiego. Wszyscy będą przyjeżdżać do nas, płacić podatki, rozwijać kraj. Będziemy słynąć z poligamii, ale tylko w jedną stronę, bo faceci będą mogli mieć po jednej żonie. Udzielałabym lekcji przedmałżeńskich.
No dobra, a jak sprzedaje się pani ostatnia płyta?
Osiągnęła platynę. A biorąc pod uwagę to, że żadne radio nie gra moich piosenek, to wielki sukces.
Może niedobre te piosenki?
Nawet nie sprawdzili, więc nie wiedzą. Ich strata.
Podobno zainwestowała pani swoje prywatne pieniądze w teledysk. To prawda?
Nie. Miałam sponsorów. Nie był tani, bo to amerykańska produkcja, kosztował ponad 300 tysięcy złotych. Kiedy budżet przekroczył 250 tysięcy, to przestałam liczyć. Myślę, że każda artystka, zarówno na scenie, jak i w teledysku, chce być fajną, zgrabną laską, a do tego mieć zapierający dech w piersiach entourage, by zaskakiwać swoich fanów. Kiedy słyszę: “Moja muzyka broni się sama i nie muszę pokazywać gołej dupy, żeby moi fani mnie kochali”, to mnie krew zalewa.
A pani musi pokazywać?
Nie, ale kocham to robić. Jestem ekshibicjonistką i jakbym mogła, tobym nago pląsała po ulicach non stop. Naprawdę nie mogę się doczekać, kiedy się pokażę publicznie naga albo prawie naga i zobaczę te zawstydzone lub zbulwersowane twarze. Lubię dostarczać fanom spore spektrum wrażeń. Widziała pani zdjęcia, jak się pojawiłam z gołym tyłkiem na imprezie, na środku ulicy Mokotowskiej? Podobno 6900 komentarzy na Pudelku! To więcej niż po śmierci Michaela Jacksona! A jaki tyłek! Jak z wosku! Idealny! Lubię robić show, dlatego moje koncerty to jest wielki spektakl, na który nie żałuję kasy. Artyści głównie chcą zarabiać i niewiele za to dawać. Przykleić się do mikrofonu i stać na scenie to każdy głupi umie. Lubię pieniądze, one mnie też. Umiem zarabiać i wydawać. Ale nie jestem zachłanna. Dzielę się.
Byłym menedżerkom i menedżerom płaci pani alimenty?
Nie, ale wszyscy się odgrażają, że napiszą pikantną biografię Dody. Były mąż, były menedżer, była koleżanka. Nie mogę się doczekać. Liczę co najmniej na trylogię. A potem ktoś nakręci na tej podstawie film. Jestem swoją największą fanką, więc do kina polecę pierwsza. Wrony kraczą razem, orzeł szybuje sam.
Nergal nie zapowiada pani biografii.
A co ma zapowiadać, skoro siedziałam z nim cały rok w szpitalu? Znudzilibyście się przy trzecim rozdziale, a lud żąda krwi! Ja o nikim też pisać nie będę. No, chyba że kiedyś o sobie. Na razie jestem na maksa zdystansowana i dowartościowana. Chociaż czuję się, jakbym czekała w blokach startowych na kolejny start. Mam wrażenie, że jestem obywatelem świata, a przy tym wojownikiem zdobywcą. Mój wiek niczego mi nie wyznacza, niczego nie nakazuje, więc wszystko przede mną.
Rozmawiała Magdalena Rigamonti
54.800685
15.468750
Dodaj do ulubionych:
Bądź pierwszą osobą, która doda ten wpis do listy ulubionych.
wp.pl | aktualizowane 29 minut temu 
Czytaj dalej
Zygfryd Gdeczyk
Najnowsze komentarze